fecoricatura

fecoricatura
fecoutarelli

fecoricatura

fecoricatura
burladero

Κυριακή, 12 Απριλίου 2015

Ο έρωτας που της έλειπε έγινε τώρα το μαρτύριο της ζωής της, ένα αδιάκοπο και φρικτό βασανιστήριο. Έπρεπε να αντιστέκεται στους πυρετούς του κορμιού της και στα εξωτερικά ερεθίσματα, στις εύκολες συγκινήσεις και στις χαλαρές αδυναμίες της σάρκας της, στις παρακλήσεις της φύσης που την πολιορκούσαν. Έπρεπε να παλεύει με τις εξάψεις του πρωινού, με τις προτροπές της νύχτας, με τις υγρές ζέστες της καταιγίδας, με την ανάσα του παρελθόντος της και των αναμνήσεών της, με τις φωνές που τη φιλούσαν σιγανά στο αυτί, με τα ρίγη αισθησιασμού που διαπερνούσαν όλα τα μέλη της".[Goncoud]

Η  ΜΟΤΟΡΟΙΛ  ΕΙΝΑΙ  ΜΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ  ΠΟΥ  ΑΝΗΚΕΙ  ΣΤΟ  ΚΡΑΤΟΣ  ΚΑΙ  ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΣΤΗΝ  ΕΚΑΣΤΟΤΕ  ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ  ΤΟ  ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ  ΠΟΣΟΝ  ΠΟΥ  ΤΗΣ  ΑΝΑΛΟΓΕΙ
 
ΒΑΡΔΗΣ  ΒΑΡΔΙΟΓΙΑΝΝΗΣ
 
Ο  ΤΟΠΟΣΑΥΤΟΣ  ΕΙΝ  ΚΑΝΕΝΑΝ  ΔΕΝ  ΑΝΗΚΕΙ  ΤΟΣΟ  ΠΟΛΥ  ΟΣΟΝ  ΕΙΣ  ΕΣΑΣ  ΠΟΥ  ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΣ ΣΤΕΚΕΣΘΕ  ΕΙΣ  ΤΗΝ  ΚΟΡΥΦΗΝ  ΤΗΣ  ΠΥΡΑΜΙΔΟΣ  ΠΟΥ  ΣΥΓΚΡΟΤΕΙ  ΑΥΤΟΝ  ΤΟΝ  ΛΑΟ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ  ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
 
ΔΕΝ  ΦΤΑΙΝΕ  ΑΥΤΗ  ΜΑ  ΕΓΩ  Ο  ΑΜΟΙΡΟΣ  ΠΟΥ  ΚΑΘΩΜΑΙ  ΚΑΙ  ΤΟΥΣ  ΑΝΕΧΩΜΑΙ  ΜΗ  ΜΠΟΡΩΝΤΑΣ  ΝΑ  ΒΓΑΛΩ  ΕΠΑΝΩ  ΤΟΥΣ  ΟΛΗ  ΜΟΥ  ΤΗ  ΛΥΣΑ [ΚΑΛΗ  ΜΑΖΟΧΑ  ΕΙΜΑΙ  ΚΑΙ  ΤΟΥ  ΛΟΓΟΥ  ΜΟΥ]
 ΕΛΛ.ΛΑΟΣ



Μεγάλη καπνοβιομηχανία μηνύει την Ουρουγουάη για τους αντικαπνιστικούς της νόμους. Αν νικήσει, θα αποδειχθεί ότι μια πολυεθνική μπορεί να βγαίνει πάνω απ’ το δημόσιον συμφέρον, ακόμα κι όταν το προϊόν της σκοτώνει, και θα δοθεί πάτημα και σε άλλες πολυεθνικές να αμφισβητήσουν νόμους για τη δημόσια υγεία παγκοσμίως. Το Avaaz μπορεί να προσλάβει δικηγόρους για να παρουσιάσουν τις φωνές μας στο δικαστήριο – όσες περισσότερες υπογραφές συγκεντρώσουμε τόσο πιο μεγάλη δύναμη αποκτά η έκκλησή μας. Πάτησε εδώ για να υπογράψεις:

ΥΠΟΓΡΑΨΕ ΕΔΩ


Αγαπημένες φίλες και φίλοι,

Ο κολοσσός της καπνοβιομηχανίας Philip Morris μηνύει την Ουρουγουάη επειδή εφαρμόζει απ’ τους πιο αποτελεσματικούς αντικαπνιστικούς νόμους στον κόσμο, κι έχει μεγάλες πιθανότητες να κερδίσει, εκτός αν εμείς δώσουμε μάχη στο δικαστήριο.

Είναι τρομακτικό ότι μια εταιρία, της οποίας το προϊόν σκοτώνει, μπορεί να ανατρέψει νόμους που προστατεύουν τη δημόσια υγεία. Όμως αν μια νομική ομάδα παγκοσμίου κύρους παρουσιάσει τη φωνή του κινήματός μας στο δικαστήριο, μπορούμε να αντεπιτεθούμε με τρόπο που κανένας δικαστής δεν μπορεί να αγνοήσει, δείχνοντας ότι υπάρχει κίνδυνος να δημιουργηθεί ένα απαράδεκτο, παγκόσμιο δεδικασμένο.

Ας δείξουμε στο δικαστήριο ότι αυτό δεν αφορά μόνο την Ουρουγουάη – αν η καπνοβιομηχανία νικήσει, οι πολυεθνικές θα βρουν νομικό πάτημα για να κάνουν μηνύσεις παντού. Τουλάχιστον άλλες 4 χώρες είναι ήδη στο στόχαστρο των πολυεθνικών, ενώ πολλές άλλες ήδη δέχονται επιθέσεις για τους αντικαπνιστικούς τους νόμους.
Πρέπει να κινηθούμε γρήγορα – το δικαστήριο έχει ήδη ξεκινήσει τις ακροάσεις. Κάνε κλικ για να προστατεύσουμε τη δημόσια υγεία και τις δημοκρατίες μας απ’ την απληστία των πολυεθνικών – όλα τα ονόματά μας θα κατατεθούν στη δίκη:

https://secure.avaaz.org/el/uruguay_vs_big_tobacco_loc/?bqTrVgb&v=56900

Η Ουρουγουάη απαιτεί το 80% του πακέτου τσιγάρων να καλύπτεται από προειδοποιήσεις για την υγεία και γραφικές εικόνες. Το κάπνισμα είχε φθάσει σε επικίνδυνα υψηλά επίπεδα στην Ουρουγουάη, σκοτώνοντας 7 ανθρώπους καθημερινά, όμως από τη στιγμή που εφαρμόστηκε ο νόμος, παρουσιάζεται συνεχής και σταθερή μείωση του καπνίσματος! Ο κολοσσός Philip Morris ισχυρίζεται ότι οι προειδοποιητικές ετικέτες δεν αφήνουν αρκετό χώρο για τα λογότυπά του.

Οι μηνύσεις κι οι εκφοβισμοί είναι μέρος της παγκόσμιας στρατηγικής της Philip Morris.
 Η πολυεθνική έχει ήδη κάνει αγωγή πολλών εκατομμυρίων ενάντια στην Αυστραλία – και αν κερδίσει αυτή την υπόθεση στην Ουρουγουάη, θα στραφεί εναντίον 100 και πλέον κρατών, συμπεριλαμβανομένων της Γαλλίας, της Νορβηγίας, της Νέας Ζηλανδίας και της Φινλανδίας, οι οποίες ήδη συζητούν νομοθεσίες που θα σώσουν ζωές.


Ειδικοί αναφέρουν ότι η Philip Morris έχει μεγάλες πιθανότητες να κερδίσει, καθώς χρησιμοποιεί ένα κλειστό διεθνές δικαστήριο στο οποίο τα 2/3 των υποθέσεων που εκδικάστηκαν πέρσι τα κέρδισαν πολυεθνικές. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι αποφάσεις του είναι δεσμευτικές, παρότι πολλοί από τους δικαστές είναι άτομα με στενές σχέσεις με πολυεθνικές και συνεπώς καθόλου αμερόληπτοι. Είναι στο χέρι όλων μας να τους πείσουμε για την καταστροφική επίδραση που μπορεί να έχει η απόφασή τους απέναντι στη δημόσια υγεία σε όλο τον πλανήτη.

Η Ουρουγουάη έχει τη δική της ομάδα νομικών, όμως όπως είναι φυσιολογικό αυτή επικεντρώνεται στα επιχειρήματα της κυβέρνησης. Ενώ εμείς μπορούμε να προβάλουμε ένα μοναδικό νομικό επιχείρημα για το πώς αυτή η απόφαση θα μπορούσε να δημιουργήσει δικαστικό δεδικασμένο και σε άλλες χώρες που έχουν αντικαπνιστικούς νόμους και δεσμεύονται από παρόμοιες εμπορικές συμφωνίες. Και μπορούμε να δείξουμε στο δικαστήριο ότι η κοινή γνώμη είναι μαζί τους αν αποφανθούν υπέρ της Ουρουγουάης και της παγκόσμιας υγείας.


Όσο περισσότεροι και περισσότερες από εμάς υπογράψουμε, τόσο δυσκολότερο θα είναι για τους δικαστές να μας αγνοήσουν. Κάνε κλικ για να ενώσεις τη φωνή σου και προώθησε παντού αυτό το email:
                                        
Il 18 Aprile alle 18 siete invitati a Casarsa della Delizia

PUNK'S DEAD
  
      DIVUS BERLIN
is happy to invite you to
on Thursday April 30, 2015, 6pm
American artist Mike Diana and Divus bringing spectacular London show to Berlin. Exclusive exhibition of cartoons, drawings and paintings by convicted comic artist  Mike Diana - merciless critic of social hypocrisy. Exhibition and big book LIVE-DIE of collected works.
Underground comic artist Mike Diana was the first ever artist to receive a criminal conviction for obscenity for his artwork in the United States of America. Now, DIVUS Berlin brings a comprehensive solo exhibition of cartoons, drawings and paintings together for the first time to West Berlin, Germany.
Mike Diana's style is the one of most unforgettable in contemporary painting and drawing; the bright bold colours of western advertising are combined with rough black lines drawn with the audacity of a Japanese master to form the twisted characters that populate his world. Diana became known in the early nineties for his terrifying child-like drawings published in his Boiled Angel papers. Originally made privately on a Xerox machine and released in only sixty copies, these comics are now hunted by collectors ready to pay hundreds of dollars for only a few pages. These drawings have grown over two decades into an amazing body of work; the main theme of which is a cautionary one, a warning that the adult world is a sick and twisted place. Mike Diana never strived to be part of the wise and rational adult community. In fact, he felt that this world was far more perverted than what the conservative media generally regarded as being a moral failure. Mike Diana's adults are the hypocritical sanguinary monster, while his children are the honest cruel adversary.
Diana's work contains graphic and often shocking depictions of society’s most serious problems; child abuse, incest, rape, religious corruption and murder. In Diana’s universe the whole world is tragedy: Religion, family, childhood, friendship, school, adolescence, community, and injustice take centre stage. His work is characterized by his honest and unapologetically vulgar treatment of mainstream American culture and the underlying hypocrisies that exist in that contemporary society. His stories maintain at their core, an anti-moralistic and anti-religious edge using an unflinching visual violence. His blasphemy is so frank that it cannot be ignored. American police and courts certainly felt so as in 1994 Diana was thrown in jail for 4 days without bail, put on probation for 3 years, fined $3000,  forbidden from contact with minors, ordered to do 1280 hours of community service whilst maintaining full time employment, and ordered at his own expense, to see a psychiatrist and take “moral” journalism courses.
This survey exhibition, covering more than two decades of Diana's work, shows a magnified reflection of the society that deemed his artwork a crime.
Also available, to coincide with the exhibition, is the book America published by Divus. This  double book box set contains more than 500 pages of rare, limited and out of print cartoons, drawings and paintings with introductory essays by Neil Gaiman, Marisol Rodriguez and Mike Hunchback. Much of Diana's work portrays outsiders repeatedly being punished by the unforgiving nature of their surroundings; where the sensitive types are gang raped, tortured, dismembered, pissed upon and left for dead. Drawing parallels with the Franz Kafka book of the same title wherein oppressive and intangible systems force scorned individuals to plead their innocence in front of remote and mysterious figures of authority.
. . .

DIVUS Berlin @ ZWITSCHERMASCHINE
Potsdamer Str. 161, 10783 Berlin, Germany
www.divus.cc, www.zwitschermaschine-berlin.de
press: ivan@divus.cc+49 (0)1512 9088 150 (in english)
+49 (0)30 5885 4365 (in deutsch)
Open 30.04. - 24.05.2015 - Wed - Sun, 14 am - 8 pm
Supported by Tschechisches Zentrum Berlin
zwitschermaschine

al Centro Studi Pasolini per il vernissage di una
Mostra Unica
18+18 inediti Ritratti di Pasolini 1972-1973 del Fondo Roberto Villa
 
Saranno presenti; la Presidente e l'Assessore alla Cultura della Regione Friuli Venezia Giulia,
la Sindaco e l'Assessore alla Cultura di Casarsa, il rettore dell'Unibersità di Udine,
Docenti e Studiosi Internazionali del Grande Letterato e Regista Italiano.
Dopo il Vernissage, ed a chiusura della mostra, tutte le immagini saranno a
disposizione GRATUITAMENTE per altre mostre ed a fini Culturali NON Commerciali.
 
La lavorazione dell'ultimo film della "Trilogia della Vita", di Pier Paolo Pasolini, Il fiore delle Mille e una notte, era stata un'avventura durata sei mesi ed aveva attraversati paesi arcaici e remoti come l'Iran e lo Yemen. Fra coloro che avevano accompagnato il poeta-regista in quell'impresa, c'era un ingegnere prestato alla fotografia, Roberto Villa, che aveva documentato il viaggio e le riprese in una serie di immagini diventate famose in tutto il mondo.
 
Vi aspettiamo
 
Cordiali saluti.
 
Rosalba Trebian
Curatrice del Fondo
Ο Ερρίκο Μαλατέστα για την επαναστατική τρομοκρατία
     
«Τι είναι καπιταλισμός; Ένα σύστημα όπου η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου δουλεύει για να πλουτίζουν λίγοι... Μην ακούτε τους επενδυτές'' που λένε: "Έβαλα τα λεφτά μου να δουλέψουν". Δεν είναι τα λεφτά που δουλεύουν, αλλά οι άνθρωποι... Ο ιδιωτικός πλούτος είναι ληστεία. Γιατί κανείς στον κόσμο δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δούλεψε τόσο πολύ, ώστε ν' αποκτήσει 1 δισ. ευρώ. Πολλοί άλλοι άνθρωποι δούλεψαν γι' αυτό... Όσο για την κερδοσκοπία, είναι όπλο μαζικής καταστροφής. Ξεκινώντας απ' όποιον σπεκουλάρει με τα τρόφιμα και οδηγεί ανθρώπους στην πείνα, οι σπεκουλαδόροι πρέπει να εξαφανιστούν από προσώπου γης. Ο απορρυθμισμένος κόσμος των τραπεζών είναι μια τάξη ανελευθερίας. Εμείς παλεύουμε για μια τάξη ελευθερίας».
Αναδημοσιεύει ο Παύλος*
* Ο χωρισμός του κειμένου σε επιμέρους κεφαλαιάκια, καθώς και οι τίτλοι τους, είναι δική μου επιλογή.
Ο Ερρίκο Μαλατέστα (1853-1932) είναι εμβληματική μορφή του αναρχισμού, στη σειρά των Προυντόν (1809-1865), Μπακούνιν (1814-1876) και Κροπότκιν (1842-1921)

….


Η επαναστατική τρομοκρατία

Ενόψει ενός μέλλοντος που θα μπορούσε να είναι και πολύ κοντινό

ΤΟ ΑΡΘΡΑΚΙ ΜΟΥ «Εναντίον των γλωσσικών υπερβολών», που δημοσιεύθηκε στο προηγούμενο φύλλο, προκάλεσε κάποια κριτική η οποία, ξεπερνώντας την αρχική φάση της πολεμικής, αφορά ένα γενικότερο πρόβλημα της επαναστατικής τακτικής, το οποίο χρειάζεται πάντοτε να συζητείται και να ξανασυζητείται, εφόσον από την επίλυοή του ίσως εξαρτάται ποια επανάσταση θα συμβεί.

Δεν θα μιλήσω για το πώς μπορεί να παλευτεί και ν’ ανατραπεί η τυραννία, που καταπιέζει σήμερα τον ιταλικό λαό.
Εδώ εμείς απλώς προτιθέμεθα να ξεκαθαρίσουμε τις ιδέες και
την ηθική προετοιμασία ενόψει ενός μέλλοντος, κοντινού ή
μακρινού, αφού δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτ’ άλλο. Και
άλλωστε, όταν θεωρήσουμε ότι έχει φτάσει η σωστή στιγμή
για μια πιο ενεργητική δράση… τότε θα μιλάμε ακόμη λιγότερο γι’ αυτή.
        
Θα μ’ απασχολήσει συνεπώς αποκλειστικά και υποθετικά μια θριαμβευτική αυριανή εξέγερση και οι βίαιες μέθοδοι τις οποίες κάποιοι είτε θα ήθελαν να υιοθετήσουν «για ν’ αποδοθεί δικαιοσύνη», είτε άλλοι θεωρούν αναγκαίες για να υπερασπίσουν την Επανάσταση απέναντι στις επιβουλές των εχθρών.

Οφείλουμε να ενισχύουμε τα ανώτερα συναισθήματα

Αφήνουμε κατά μέρος τη «δικαιοσύνη», έννοια πολύ σχετική, που χρησιμεύει πάντοτε ως το πλαίσιο όλων των μορφών καταπίεσης, όλων των αδικιών και η οποία συχνά δεν σημαίνει τίποτ’ άλλο από εκδίκηση. Το μίσος και η επιθυμία για εκδίκηση είναι αχαλίνωτα συναισθήματα, που φυσιολογικά η καταπίεση ξυπνά και τροφοδοτεί, αλλά αν αυτά μπορεί ν’ αποτελέσουν μια δύναμη χρήσιμη για την αποτίναξη του ζυγού, ίσως κατόπιν να αποδειχτούν μια αρνητική δύναμη όταν θα πρέπει ν’ αντικατασταθεί η καταπίεση όχι με μια νέα καταπίεση, αλλά με την ελευθερία και την αδελφοσύνη μεταξύ των ανθρώπων.
Γι αυτό κι εμείς οφείλουμε να ενισχύουμε τη διέγερση εκείνων των ανώτερων συναισθημάτων που η ενεργητικότητα τους κατευθύνεται στη φλογερή αγάπη του καλού, προσέχοντας να μην ανασταλεί η ορμή, αποτελούμενη από καλούς και κακούς παράγοντες, η αναγκαία για τη νίκη.

Οι αναρχικοί δεν είναι εκδικητές, ούτε τιμωροί – Οι αναρχικοί είναι απελευθερωτές

Ας δεχτούμε πως η μάζα θα δράσει καλύτερα σύμφωνα με τις παρορμήσεις της, παρά αν με το πρόσχημα της καθοδήγησης της, τής βάζαμε ένα φρένο το οποίο θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια νέα τυραννία — αλλά να θυμόμαστε πάντοτε ότι εμείς οι αναρχικοί δεν μπορούμε να είμαστε ούτε εκδικητές, ούτε «τιμωροί». Εμείς θέλουμε να είμαστε απελευθερωτές και οφείλουμε να δράσουμε ως τέτοιοι μέσω της διδαχής και του παραδείγματος.

Η άμυνα της επανάστασης και η βία

Θ’ ασχοληθώ εδώ μ’ ένα πολύ σημαντικό ζήτημα, το οποίο άλλωστε είναι το μοναδικό σοβαρό επιχείρημα που παρουσιάζουν οι επικριτές μου σ’ αυτή τη συζήτηση: την άμυνα της επανάστασης.
Υπάρχουν ακόμη πολλοί που γοητεύονται από την ιδέα του «τρόμου». Αυτοί νομίζουν ότι η γκιλοτίνα, οι τουφεκισμοί, οι σφαγές, οι εκτοπίσεις, η φυλακή («κρεμάλα και φυλακή» μου έλεγε προσφάτως ένας από τους πιο γνωστούς κομμουνιστές) είναι ισχυρά και απαραίτητα όπλα της επανάστασης και πιστεύουν ότι αν τόσες επαναστάσεις έχουν ηττηθεί ή δεν έχουν δώσει το αναμενόμενο αποτέλεσμα, οφείλεται στην καλοσύνη, στην «αδυναμία» των επαναστατών, οι οποίοι δεν καταδίωξαν, δεν καταπίεσαν και δεν έσφαξαν αρκετά.
Υπάρχει μια τρέχουσα προκατάληψη σε συγκεκριμένα επαναστατικά περιβάλλοντα, που έχει τις ρίζες της στη ρητορική και στις ιστορικές διαστρεβλώσεις των απολογητών της μεγάλης γαλλικής επανάστασης και η οποία ενδυναμώθηκε τα τελευταία χρόνια με την προπαγάνδα των μπολσεβίκων. Αλλά η αλήθεια είναι ακριβώς το αντίθετο* ο τρόμος υπήρξε ανέκαθεν εργαλείο της τυραννίας. Στη Γαλλία εξυπηρέτησε ιην παράλογη τυραννία του Ροβεσπιέρου και άνοιξε τον δρόμο στον Ναπολέοντα και την επακόλουθη αντίδραση. Στη Ρωσία κατεδίωξε και δολοφόνησε αναρχικούς και σοσιαλιστές, μακέλεψε εργάτες και εξεγερμένους αγρότες, και τελικά ανέκοψε την ορμή μιας επανάστασης πουπραγματικά θα μπορούσε ν’ ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στον πολιτισμό.
Εκείνοι που πιστεύουν στην επαναστατική αποτελεσματικότητα, η οποία απελευθερώνει από την καταπίεση και την αγριότητα, έχουν την ίδια νοοτροπία με τους νομικούς, που πιστεύουν ότι μπορεί ν’ αποφευχθεί το έγκλημα και να βελτιωθεί ηθικά ο κόσμος μέσω των αυστηρών ποινών.
Ο τρόμος, όπως και ο πόλεμος, αποκαλύπτει τα αταβιστικά, κτηνώδη συναισθήματα, ακόμη κι αν καλύπτονται καλά από ένα βερνίκι πολιτισμού και φέρνει στο προσκήνιο τα χειρότερα στοιχεία που διαθέτει ο πληθυσμός. Και αντί να χρησιμεύει για την υπεράσπιση της επανάστασης, τη δυσφημεί, την κάνει μισητή στις μάζες και, μετά από μια περίοδο άγριων συγκρούσεων, καταλήγει αναγκαστικά σ’ αυτό που σήμερα θ’ αποκαλούσαμε «εξομάλυνση», δηλαδή τη νομιμοποίηση και τη διαιώνιση της τυραννίας. Είτε κερδίσει η μία είτε η άλλη παράταξη, θα καταλήγουμε πάντοτε στη συγκρότηση μιας ισχυρής κυβέρνησης, η οποία θα εξασφαλίζει στους μεν την ειρήνη σε βάρος της ελευθερίας και στους δε την κυριαρχία χωρίς πολλούς κινδύνους.

Μάζες και βία – Να μην εξιδανικεύουμε τη βία των μαζών

Γνωρίζω καλά ότι οι αναρχικοί τρομοκράτες (εκείνοι οι λίγοι που υπάρχουν) απορρίπτουν κάθε οργανωμένο τρόμο, που ασκείται από πληρωμένα όργανα βάσει των διαταγών μιας κυβέρνησης και θα ήθελαν οι μάζες να θανατώσουν οι ίδιες τους εχθρούς τους. Αλλά αυτό δεν θα έκανε τίποτ’ άλλο από το να χειροτερεύσει την κατάσταση.
Ο τρόμος μπορεί να αρέσει στους φανατικούς, αλλά ταιριάζει προπάντων στους πραγματικά κακούς, τους διψασμένους για χρήμα και αίμα. Και δεν χρειάζεται να εξιδανικεύουμε τη μάζα, παρουσιάζοντας την σαν αποτελούμενη από απλούς ανθρώπους, οι οποίοι μπορεί να προβαίνουν σε κάποιες ακρότητες, αλλά εμφορούνται πάντοτε από καλές προθέσεις. Οι μπάτσοι και οι φασίστες υπηρετούν τους μπουρζουάδες, αλλά προέρχονται από τη μάζα!

Οι φασίστες που δηλώνουν αναρχικοί

Ο φασισμός μάζεψε πολλούς εγκληματίες κι έτσι, μέχρι ενός βαθμού, ξεκαθάρισε προκαταβολικά το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα πραγματοποιηθεί η επανάσταση, αλλά δεν πρέπει να θεωρήσουμε ότι όλοι οι Ντουμίνι και Ταεζαρίνο Ρόσι είναι φασίστες. Υπάρχουν εκείνοι που για κάποιον λόγο δεν θέλουν, ή δεν μπορούν να γίνουν φασίστες, αλλά είναι διατεθειμένοι να κάνουν στο όνομα της «επανάστασης», εκείνο που οι φασίστες κάνουν στο όνομα της «πατρίδας». Κι έτσι, όπως οι κακοποιοί σ’ όλα τα καθεστώτα είναι πάντοτε έτοιμοι να τεθούν στην υπηρεσία των νέων καθεστώτων και να γίνουν τα πιο αφοσιωμένα τους όργανα, οι φασίστες του σήμερα μπορεί να σπεύσουν να δηλώσουν αύριο αναρχικοί, κομμουνιστές ή ότι άλλο τους καπνίσει, προκειμένου να συνεχίσουν να έχουν δύναμη και να ικανοποιούν τα ταπεινά τους ένστικτα. Και αν δεν μπορούν να το καταφέρουν στις χώρες τους επειδή είναι γνωστοί και σταμπαρισμένοι, πηγαίνουν και κάνουν αλλού τους επαναστάτες και προσπαθούν ν’ αναδει­χθούν παρουσιαζόμενοι σαν οι πιο βίαιοι, οι πιο «ενεργητικοί» σε σχέση με τους άλλους, αντιμετωπίζοντας σαν μετριοπαθείς, καθυστερημένους, «πυροσβέστες», αντεπαναστάτες, εκείνους που αντιλαμβάνονται την επανάσταση ως ένα μεγάλο έργο καλοσύνης και αγάπης.

 

Η πραγματική άμυνα της επανάστασης

Σαφώς η επανάσταση πρέπει ν’ αμυνθεί και να εξελιχθεί με μια αμείλικτη λογική, αλλά δεν πρέπει και δεν μπορεί ν’ αμυνθεί με μέσα που αντιφάσκουν με τους σκοπούς της.
Το μεγαλύτερο αμυντικό μέσο της επανάστασης παραμένει πάντοτε η αφαίρεση από τους μπουρζουάδες των οικονομικών μέσων της κυριαρχίας, ο εξοπλισμός των πάντων (μέ­χρις ότου να μπορέσουν όλοι να πετάξουν τα όπλα σαν παιχνίδια αχρησία και επικίνδυνα) και το ενδιαφέρον του πληθυσμού, στην πλειονότητα του, για τη νίκη.

Αν…

Αν, προκειμένου να νικήσουμε, θάπρεπε να στήσουμε κρεμάλες στις πλατείες, θα προτιμούσα να χάσουμε.

….


ΕΡΡΙΚΟ ΜΑΛΑΤΕΣΤΑ – 1924

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015

ΑΝ ΜΕ ΡΙΞΕΤΕ ΘΑ ΞΑΝΑΒΓΩ ΜΕ 45%. .ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΕΠΙΜΕΝΟΝΤΑΣ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΠΑΕΙ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ.ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ.

2 mins ·


Γι αυτο και ετοιμαζουν χρηματοπιστωτικο ΓΕΓΟΝΝΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΡΙΞΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΤΥΠΟΥ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥ ΚΑΘΩΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΑΝ ΓΙΝΟΥΝ ΕΚΛΟΓΕΣ ΘΑ ΤΗΝ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ ΚΑΙ Ο ΦΑΣΙΣΤΑΣ ΣΟΙΜΠΛΕ ΘΕΛΕΙ ΤΟΥΣ   ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ [[ΚΑΤΑ ΜΑΡΞ]] ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ & ΟΧΙ ΦΥΣΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ.ΕΤΣΙ ΤΟΥΣ ΘΕΛΕΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΤΟΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ. ..ΠΗΓΑΙΝΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΑΝΕ. . [ΔΗΛ.ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ]


«Είμαι 40 ετών. Ρίξτε με εάν θέλετε. Θα με βρείτε και θα με βρίσκετε συνεχώς μπροστά σας» είπε χαρακτηριστικά ο...
tribune.gr
http://www.stokokkino.gr/article/1000000000005399/N-Chomsky-O-SURIZA-kai-oi-PODEMOS-tha-antimetopisoun-to-skliro-prosopo-tou-sustimatos-giati-ksekinisan-taksiko-polemo


Like · ·
  • Eikonokklastes Mhdenistes

    Write a comment...

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Η ΕΛΛΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΥΟΜΑΔΙΚΗ ΑΝΟΙΧΤΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015



ΜΝΗΜΟΝΙΟ 'Η....ΠΤΩΧΕΥΣΗ. BIG DEAL....ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ !!!







Ενός εκβιασμού, μύριοι έπονται. Και μετά την «πιστωτική ασφυξία» και τον «ξαφνικό θάνατο» των τραπεζών, οι δανειστές επιστρατεύουν τώρα την «χρηματοδοτική ασφυξία», για να πνίξουν την ελληνική κυβέρνηση: Να την εξαναγκάσουν να εφαρμόσει, τελικά, τα μνημονιακά μέτρα που απέρριψε στο τελευταίο Eurogroup.
Το σχέδιο της ασφυξίας ήρθε να επιβεβαιώσει και το Reuters. «Ο στόχος είναι, να αναγκαστεί ο Αλέξης Τσίπρας να υοθετήσει τις μεταρρυθμίσεις που απέρριψε», δήλωσε στο πρακτορείο Ευρωπαίος αξιωματούχος, προϊδεάζοντας για το νέο σφυροκόπημα που θα δεχθεί η κυβέρνηση έως το τέλος Απριλίου.
Με βάση τον ίδιο αξιωματούχο και τον εν λόγω σχεδιασμό, η χαριστική βολή για την Ελλάδα θα έρθει περίπου σε έναν μήνα: Ακόμη κι αν αποπληρωθεί η δόση στο ΔΝΤ, τον Μάρτιο, η Κυβέρνηση, με άδεια τα ταμεία, θα πρέπει να πληρώσει άλλα 8 δισεκατομμύρια τον Απρίλιο – εκ των οποίων τα 6,5 στην ΕΚΤ.
Κρατώντας όλες τις άλλες στρόφιγγες κλειστές (πωλήσεις εντόκων και επιστροφή κερδών της ΕΚΤ), οι δανειστές θα προβάλουν, τότε, ως μόνη λύση την εκταμειυση μέρους της δόσης των 7 δις. Με την απαρέγκλιτη προϋπόθεση, ότι η ελληνική κυβέρνηση θα υιοθετήσει σκληρά μέτρα λιτότητας.
«Ο στόχος είναι, να ξαναμπεί λάθρα στο τραπέζι το e-mail Χαρδούβελη και το Μνημόνο που απορρίψαμε», λέει χαρακτηριστικά κυβερνητική πηγή, ενώ κύκλοι από τις Βρυξέλλες διαμηνύουν ότι η πρώτη προτεραιότητα θα ήταν μια ριζική παρέμβαση στο Ασφαλιστικό: Κοινώς, μια νέα μείωση στις συντάξεις – επικουρικές ή κύριες – η οποία δεν προβλέπεται, ούτε στην απόφαση του Eurogroup, ούτε στη λίστα Βαρουφάκη.
Εν ολίγοις, η επιδίωξη των πιστωτών είναι, να ξαναμπεί, από την πίσω πόρτα, σε πλήρη ισχύ το Μνημόνιο και να επαναβεβαιωθεί, ως μονόδρομος, σε όλη την Ευρώπη, το δόγμα της λιτότητας…
Πηγή:

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ ΤΟ ΘΕΤΕΙ Ο ΤΖΙΖΕΚ .Η ΑΠΟΙΚΙΑ ΧΡΕΟΥΣ.ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΤΟ ΕΚΒΙΑΣΤΙΚΟ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑ ΕΞΑΠΑΝΤΟΣ ΔΕΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟ ΑΡΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΠΟΥ ΕΣΤΗΣΕ Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΓΙΑ ΝΑ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟΠΑΡΑΓΩΓΙΣΜΟ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟ[ΘΕΜΙΤΟ Η ΑΘΕΜΗΤΟ]..ΕΞ/ΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΩΜΙΚΟ ΠΑΙΓΝΙΔΙ ΠΟΥ ΕΠΑΙΞΑΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΕΞΑΝΑΓΚΑΖΟΝΤΑΣ [ΣΧΕΔΩΝ ΕΒΙΑΣΤΗΚΑ ΤΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΑΥΤΗΣ ΝΑ ΚΗΡΥΞΟΥΝ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΜΕΓΙΣΤΑΝΕΣ ΠΟΥ ΕΠΕΝΔΥΣΑΝ ΣΕ ΑΥΤΕΣ

Μια σημείωση για τον ΣΥΡΙΖΑ: χρεωμένοι ναι, αλλά όχι ένοχοι!
Slavoj Zizek


Η εντύπωση που έχει κανείς από από τα δικά μας ΜΜΕ είναι ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα αποτελείται από  ένα τσούρμο λαϊκιστών εξτρεμιστών που υποστηρίζουν «παράλογα» και «ανεύθυνα» λαϊκιστικά μέτρα. Τίποτα δεν μπορεί να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Είναι, αντιθέτως, η πολιτική της ΕΕ που έχει υπάρξει και συνεχίζει να είναι, καταφανώς παράλογη. Από το 2008, η Ελλάδα έχει αναγκαστεί να πάρει σκληρά μέτρα λιτότητας για να βάλει τα οικονομικά της σε τάξη. Ωστόσο σήμερα, επτά χρόνια αργότερα, αφού η χώρα υπέστη μια τρομακτική οπισθοδρόμηση, τα οικονομικά της Ελλάδας είναι σε ακόμα μεγαλύτερη αναταραχή. Πράγματι, το χρέος της χώρας αυξήθηκε από λίγο πιο πάνω από το 100% του ΑΕΠ στο 175%, και αυτή τη στιγμή ανέρχεται στα 320 δις ευρώ. Αν αυτό δεν είναι παράλογο, τότε αυτή η λέξη δεν έχει πλέον κανένα νόημα. Γιατί, λοιπόν, η ΕΕ κάνει αυτό το πράγμα στην Ελλάδα;

Όπως όλοι γνωρίζουμε, η πολιτική της ΕΕ προς τις υπερχρεωμένες χώρες όπως η Ελλάδα ακολουθεί την τακτική «παράταση και υποκρισία” – παρατείνουμε την περιόδο αποπληρωμής, αλλά προσποιούμαστε ότι όλα τα χρέη τελικά θα αποπληρωθούν. Γιατί, λοιπόν, η μυθοπλασία της αποπληρωμής είναι τόσο επίμονη; Δεν είναι μόνο ότι αυτή η φαντασίωση κάνει την παράταση αποπληρωμής του χρέους πιο εύκολα αποδεκτή στους Γερμανούς ψηφοφόρους. Ούτε ότι ενδεχόμενη διαγραφή του ελληνικού χρέους μπορεί να δώσει αφορμή για παρόμοια αιτήματα εκ μέρους των Πορτογάλων, των Ιρλανδών και των Ισπανών. Ο πραγματικός λόγος είναι απλά ότι αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία δεν θέλουν πραγματικά το χρέος να αποπληρωθεί. Ο πραγματικός στόχος εκείνου που δανείζει χρήματα στον οφειλέτη δεν είναι να πάρει πίσω τα χρωστούμενα με τόκο, αλλά η επ ‘αόριστον διαιώνιση του χρέους που διατηρεί τον οφειλέτη σε θέση μόνιμης εξάρτησης και υποταγής. Μια δεκαετία πριν, η Αργεντινή αποφάσισε να αποπληρώσει το χρέος της προς το ΔΝΤ πριν από την ώρα του (με οικονομική βοήθεια από τη Βενεζουέλα). Η αντίδραση του ΔΝΤ ήταν απρόσμενη: αντί να είναι ευτυχείς που πήραν πίσω τα χρήματά τους, οι κορυφαίοι εκπρόσωποι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου εξέφρασαν την ανησυχία τους ότι η Αργεντινή θα χρησιμοποιήσει τη νεοαποκτηθείσα ελευθερία και οικονομική ανεξαρτησία από διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα για να εγκαταλείψει τη συντηρητική δημοσιονομική πολιτική και να επιδοθεί σε αλόγιστες σπατάλες… Το χρέος είναι ένα μέσο ελέγχου του οφειλέτη, και ως εκ τούτου, αγωνίζεται να διευρυνθεί και να αναπαραχθεί.

Η συνεχιζόμενη πίεση της ΕΕ προς την Ελλάδα να εφαρμόσει μέτραλιτότητας ταιριάζει απόλυτα σε αυτό που η ψυχανάλυση ονομάζει υπερεγώ. Το υπερεγώ δεν είναι ένας καθαρά ηθικός παράγων, αλλά ένας σαδιστικός παράγων, ο οποίος βομβαρδίζει το θέμα με αδύνατα αιτήματα, αντλώντας αισχρή απόλαυση απο την αποτυχία του υποκειμένου να συμμορφωθεί με αυτά. Το παράδοξο με το υπερεγώ είναι ότι, όπως ο Φρόιντ είδε ξεκάθαρα, όσο περισσότερο υπακούμε στις απαιτήσεις του, τόσο περισσότερο αισθανόμαστε ένοχοι. Φανταστείτε ένα φαύλο δάσκαλο ο οποίος αναθέτει στους μαθητές του αδύνατες εργασίες, και στη συνέχεια αποδοκιμάζει σαδιστικά όταν βλέπει το άγχος και τον πανικό τους. Αυτό είναι και το στοιχείο που είναι τόσο τρομερά λάθος με τις απαιτήσεις/εντολές της ΕΕ: δεν δίνει στην Ελλάδα καν μια ευκαιρία – η Ελληνική αποτυχία είναι μέρος του παιχνιδιού.

Σαν να μην έχουν υποφέρει ήδη αρκετά, οι Έλληνες είναι θύματα μιας εκστρατείας που κινητοποιεί τα χαμηλότερα εγωιστικά ένστικτα. Όποτε μιλάνε για διαγραφή μέρους του χρέους, τα δικά μας ΜΜΕ το παρουσιάζουν ως ένα μέτρο που θα πλήξει τους απλούς φορολογούμενους, βάζοντας τους τεμπέληδες και διεφθαρμένους Έλληνες απέναντι στους σκληρά εργαζόμενους απλούς ανθρώπους σε άλλες χώρες. Στη Σλοβενία, τη δική μου χώρα, όσοι εκφράζουν συμπάθεια προς τον ΣΥΡΙΖΑ κατηγορούνταν ακόμη και για εθνική προδοσία … Έτσι, όταν, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κατάρρευσης του 2008, οι μεγάλες τράπεζες κατέστησαν αφερέγγυες, ήταν εντάξει για το κράτος να καλύψει τις απώλειές τους ξοδεύοντας τρισεκατομμύρια (από τα χρήματα των φορολογουμένων φυσικά), αλλά όταν ένας ολόκληρος λαός δυστυχεί, θα πρέπει να καταβάλει το χρέος.

Πώς μπορούμε να βγούμε από αυτό το κολασμένο κύκλο του χρέους και την ενοχής; Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το πέτυχε. Οι δανειστές κατηγορούν ουσιαστικά την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν αισθάνεται τόσες ενοχές όσο θα έπρεπε. Την κατηγορούν για το ότι αισθάνεται αθώα. Αυτό είναι που το κατεστημένο της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκει τόσο ενοχλητικό σχετικά με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ: παραδέχεται το χρέος, αλλά χωρίς ενοχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεφορτώθηκε την πίεση του υπερεγώ. Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών Γιάννης Βαρουφάκης προσωποποιεί τη στάση αυτή στις συναλλαγές του με τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο: ο ίδιος αναγνωρίζει πλήρως το βάρος του χρέους, και υποστηρίζει αρκετά ορθολογικά ότι, δεδομένου ότι η πολιτική της ΕΕ προφανώς δεν λειτούργησε, θα πρέπει να βρεθεί μια άλλη επιλογή. Παραδόξως, αυτό που επανειλημμένα ισχυρίζονται Βαρουφάκης και Τσίπρας είναι ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη ευκαιρία για τους δανειστές να πάρουν τουλάχιστον ένα μέρος των χρημάτων τους πίσω. Ο ίδιος ο Βαρουφάκης αναρωτιέται γιατί οι τράπεζες έριχναν λεφτά στην Ελλάδα και συνεργάζονταν με ένα πελατειακό κράτος, ενώ την ίδια στιγμή όλοι γνώριζαν πολύ καλά πώς είχαν τα πράγματα. Η Ελλάδα δεν θα είχε ποτέ αποκτήσει τόσο μεγάλο χρέος χωρίς τη συνενοχή του Δυτικού κατεστημένου. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει πολύ καλά ότι η κύρια απειλή δεν προέρχεται από τις Βρυξέλλες. Αντιθέτως, κατοικοεδρεύει στην ίδια την Ελλάδα – ένα πελατειακό, διεφθαρμένο Κράτος. Αυτό για το οποίο η Ευρώπη (η γραφειοκρατία της ΕΕ) θα πρέπει να κατηγορηθεί είναι για το ότι, ενώ επικρίνει την Ελλάδα για διαφθορά και αναποτελεσματικότητα του, υποστήριξε την πολιτική δύναμη (Νέα Δημοκρατία) που ενσάρκωνε αυτή τη διαφθορά και την αναποτελεσματικότητα.

Για το λόγο αυτό, το κύριο καθήκον όλων των πραγματικών αριστερών σήμερα να είναι να επιδείξουν πανευρωπαϊκή αλληλεγγύη προς την Ελλάδα, όχι μόνο επειδή η μοίρα της Ελλάδας είναι στα χέρια της Ευρώπης. Εμείς οι Δυτικοευρωπαίοι θέλουμε να βλέπουμε την Ελλάδα ως αποστασιοποιημένοι παρατηρητές που παρακολουθούν τη δεινή κατάσταση της φτωχής χώρας με συμπόνια και συμπάθεια. Ωστόσο, μια τέτοια ‘χαλαρή’ οπτική στηρίζεται σε μια μοιραία ψευδαίσθηση. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα αυτές τις τελευταίες εβδομάδες αφορά όλους μας – διακυβεύεται το μέλλον της Ευρώπης. Έτσι, όταν διαβάζουμε για την Ελλάδα αυτές τις μέρες, θα πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου ότι, όπως λέει το παλαιό ρητό, de te fabula narrator.

Αριστεροί σε όλη την Ευρώπη διαμαρτύρονται πως σήμερα κανείς δεν τολμά να διαταράξει πραγματικά το νεοφιλελεύθερο δόγμα. Το πρόβλημα είναι πραγματικό, φυσικά: τη στιγμή που κάποιος παραβιάζει αυτό το δόγμα, ή μάλλον, τη στιγμή που κάποιος θεωρείται ως πιθανός παράγων που μπορεί να προκαλέσει αυτή τη διαταραχή, τεράστιες δυνάμεις εξαπολύονται εναντίον του. Παρά το γεγονός ότι οι δυνάμεις αυτές εμφανίζονται ως αντικειμενικοί οικονομικοί παράγοντες, στην πραγματικότητα είναι δυνάμεις ψευδαισθήσεων και ιδεολογίας. Αλλά η υλική δύναμή τους είναι ωστόσο εντελώς καταστροφική. Σήμερα είμαστε κάτω από την τεράστια πίεση αυτού που τι θα πρέπει να ονομάσουμε ‘εχθρική προπαγάνδα’. Επιτρέψτε μου να παραθέσω τον Alain Badiou : “Ο στόχος κάθε εχθρικής προπαγάνδας δεν είναι να εξολοθρεύει μια υπάρχουσα δύναμη (η λειτουργία αυτή συνήθως επαφίεται στις αστυνομικές δυνάμεις), αλλά να εξολοθρεύει μια απαρατήρητη δυνατότητα της κατάστασης “. Με άλλα λόγια, η εχθρική προπαγάνδα προσπαθεί να σκοτώσει την ελπίδα: το μήνυμα αυτής της προπαγάνδας είναι η παραιτημένη πεποίθηση ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε, ακόμα και αν δεν είναι ο καλύτερος από όλους τους δυνατούς κόσμους, είναι ο λιγότερο κακός, κατά συνέπεια οποιαδήποτε ριζική αλλαγή θα μπορούσε μόνο να κάνει τα πράγματα χειρότερα.

Κάποιος πρέπει να κάνει την πρώτη κίνηση και να κόψει τον γόρδιο δεσμό του νεοφιλελεύθερου δόγματος. Πράγματι, ας μην ξεχνάμε ότι αυτοί που κηρύττουν αυτό το δόγμα – από τις ΗΠΑ ως τη Γερμανία – το παραβιάζουν ελεύθερα όποτε τους βολεύει. Ο αγώνας του ΣΥΡΙΖΑ πηγαίνει πολύ πιο πέρα ​​από έναν απλό αγώνα για ευημερία. Είναι αγώνας για έναν ολόκληρο τρόπο ζωής, η αντίσταση ενός κόσμου που απειλείται από ταχεία παγκοσμιοποίηση ή μάλλον ενός πολιτισμού με καθημερινές τελετουργίες και τους τρόπους που απειλούνται από μετα-ιστορική εμπορευματοποίηση. Είναι αυτή η αντίσταση συντηρητική; Σήμερα οι mainstream αυτοαποκαλούμενοι  πολιτικά και πολιτισμικά συντηρητικοί δεν είναι πραγματικά συντηρητικοί. Υιοθετώντας πλήρως τη συνεχή αυτο-επανάσταση του καπιταλισμού, θέλουν απλά να την κάνουν πιο αποτελεσματική συμπληρώνοντάς την με κάποιους παραδοσιακούς θεσμούς (θρησκεία, κλπ) ώστε να περιορίσουν τις καταστροφικές συνέπειές της για την κοινωνική ζωή και να διατηρήσουν την κοινωνική συνοχή. Αληθινός συντηρητικός σήμερα είναι αυτός που παραδέχεται πλήρως τις αντιθέσεις και τα αδιέξοδα του παγκόσμιου καπιταλισμού, αυτός που απορρίπτει τον απλό προοδευτισμό, και είναι προσεκτικός απέναντι στη σκοτεινή πλευρά της προόδου.

Αυτός είναι ο λόγος που τρέφω βαθύ σεβασμό για τον αγώνα του ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να υφίσταται, μάς καθιστά όλους ελεύθερους: όλοι γνωρίζουμε ότι όσο ο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει, υπάρχει μια ευκαιρία και για όλους εμάς.

Μ

 2005

ΤΕΤΑΡΤΗ, 25 Φεβρουαρίου 2015
Το Ποντίκι Web
Κώστας Γαβράς: Για ιδεολογικούς λόγους η Ευρώπη δεν θέλει να πετύχει ο Τσίπρας
 
Η «συντηρητική» Ευρώπη δεν έχει «κανένα λόγο» να αφήσει τον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα «να επιτύχει» εκτιμά ο κινηματογραφιστής Κώστας Γαβράς σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται σήμερα στην κομμουνιστική εφημερίδα «Λ' Ουμανιτέ».

«Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια συντηρητική Ευρώπη, η οποία δεν έχει κανένα λόγο να αφήσει τον Τσίπρα να επιτύχει, έστω και μόνο για ιδεολογικούς λόγους» δηλώνει ο Ελληνογάλλος σκηνοθέτης.

«Αυτό που συμβαίνει σε τρία ή τέσσερα εκατομμύρια Έλληνες είναι μια τραγωδία. Εγκρίνω τη βούληση του Τσίπρα να βγάλει τη χώρα από τα νύχια της τρόικας» προσθέτει ο σκηνοθέτης.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός «άρχισε να εφαρμόζει τις μεταρρυθμίσεις του. Δεν θα καταφέρει ίσως τα πάντα, αλλά το σημαντικό είναι να κάνει τα πάντα για να τα καταφέρει» συνεχίζει ο 82χρονος κινηματογραφιστής.

Αναφερόμενος στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για τον πολιτισμό, ο Κώστας Γαβράς το χαρακτήρισε «πολύ δίκαιο στον τύπο και την ουσία, προβλέπει δηλαδή μια απαραίτητη κρατική υποστήριξη, αφήνοντας παράλληλα τον πολιτισμό στα χέρια αυτών που τον παράγουν».
 
ετάφραση Νικήτας Φεσσάς nostimonimar
ΒΟΜΒΑ ΜΕΓΑΤΟΝΩΝ: Ο Αντώνης Σαμαράς έβγαζε χρήματα στο εξωτερικό την ώρα που εξαθλίωνε τους Έλληνες!
ΒΟΜΒΑ ΜΕΓΑΤΟΝΩΝ: Ο Αντώνης Σαμαράς έβγαζε χρήματα στο εξωτερικό την ώρα που εξαθλίωνε τους Έλληνες!

Σύμφωνα με στοιχεία που έχει στα χέρια της γνωστή ιστοσελίδα και τα οποία προέρχονται από την Τράπεζα της Ελλάδος, την περίοδο 2010-2012, ο Σαμαράς -επί πρωθυπουργίας του- έβγαζε λεφτά στο εξωτερικό, την ώρα που ζητούσε από το ελληνικό λαό θυσίες και «αίμα»!
Το όνομά του συμπεριλαμβάνεται σε μια λίστα με 174 βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου, στην συντριπτική τους πλειοψηφία από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, οι οποίοι απέστειλαν εμβάσματα στο εξωτερικό την περίοδο της κρίσης.
Η συγκεκριμένη λίστα περιλαμβάνει πολύ μεγάλα «λαβράκια». H συνέχεια αναμένεται με ενδιαφέρον!
Πηγή: Press-news.gr


Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΟΛΑΦΟΣ: Πόσα λεφτά έβγαλαν έξω οι Στουρνάρες, οι Πανταλάκηδες, οι Προβόπουλοι καί λοιποί;

eating like a pig
Διαβάστε επίσης
ΘΕΜΑ: Εμβάσματα εξωτερικού δημοσίων υπαλλήλων και λειτουργών
Σε σημερινό κύριο άρθρο της ηλεκτρονικής έκδοσης του περιοδικού «Der Spiegel» αναπαράγεται η αόριστη αλλά εξαιρετικά δυσφημιστική καταγγελία σας για το «1,5 δις Ευρώ που έστειλαν με εμβάσματα στο εξωτερικό 5.260 δημόσιοι υπάλληλοι»!
Υπενθυμίζεται πως στις 30-10-14 δώσατε σκόπιμα στη δημοσιότητα μια αόριστη περιγραφή της δυσφημιστικής αυτής υπόθεσης για την Δημόσια Διοίκηση. Συγκεκριμένα αποφύγατε να κατονομάσετε ρητά όλες τις κατηγορίες εμπλεκομένων δημόσιων λειτουργών περιοριζόμενοι σε ελλειπτικές αναφορές όπως «γιατροί», «εκπαιδευτικοί» κτλ. Επίσης τα επιμέρους ποσά εμβασμάτων που ανακοινώσατε δεν αθροίζονται σε 1,5 δις Ευρώ αλλά σε ένα ποσό κατά πολύ μικρότερο. Τέλος ασάφειες παραμένουν σε σχέση με την περίοδο αποστολής των εμβασμάτων (από αρχές του 2009 ή του 2010) και με το γιατί δεν συμπεριλαμβάνονται πολιτικά πρόσωπα (υπουργοί, δήμαρχοι κτλ) ή πολιτικά διορισμένα πρόσωπα (γραμματείς υπουργείων, πρόεδροι δημόσιων οργανισμών, διοικητές ΔΕΚΟ, κρατικών τραπεζών, νοσοκομείων κτλ) σε καμία ανακοίνωση σας.
Επειδή η μεθοδευμένη αυτή υπόθεση φαίνεται να αποσκοπεί αποκλειστικά στον συλλογικό διασυρμό των δημοσίων υπαλλήλων και στην συγκάλυψη των ευθυνών άλλων δημόσιων λειτουργών που βολικά χάνονται μέσα στην ανωνυμία, ερωτάσθε:
1. Ποια χρονική περίοδο καλύπτει ο έλεγχος των εμβασμάτων εξωτερικού από το ΥΠΟΙΚ; Να δοθούν ακριβείς ημερομηνίες – χρονολογίες έναρξης και λήξης. Αν όντως τελικά εξαιρέσατε το έτος 2009 γιατί συνέβη κάτι τέτοιο; Συνάδει άραγε με το γεγονός ότι η κλιμάκωση της οικονομικής κρίσης τότε ήταν γνωστή σε συγκεκριμένες μόνο ομάδες ανθρώπων και όχι βέβαια στους καθηγητές του γυμνασίου;
2. Ποιες κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων ή λειτουργών ανήκουν στον «κατάλογο των 5260»; Να δοθούν αναλυτικά και ακριβή στοιχεία (πλήθος ατόμων και συνολικά ποσά εμβασμάτων) ανά κατηγορία μισθοδοτούμενων κάθε υπουργείου (όχι αόριστες περιγραφές του τύπου «γιατροί» ή «καθηγητές», προσδιορίζοντας αν πρόκειται π.χ. για ιατρικό προσωπικό ΑΕΙ) ανεξάρτητα αν υπηρετούν ή αφυπηρέτησαν.
3. Πόσα πολιτικά πρόσωπα (υπουργοί, δήμαρχοι κτλ) έστειλαν εμβάσματα στο εξωτερικό την ίδια χρονική περίοδο; Πόσα συνολικά χρήματα έβγαλαν από τη χώρα; Γιατί τους έχετε εξαιρέσει από όλες τις ανακοινώσεις σας, δεδομένου ότι προφανώς πρόκειται για δημόσιους λειτουργούς που επίσης άσκησαν ή ασκούν εξουσία και μάλιστα από θέσεις υψηλής ευθύνης (όχι υπαλληλικές);
4. Πόσα πολιτικά διορισμένα πρόσωπα (γραμματείς υπουργείων, πρόεδροι δημόσιων οργανισμών, διοικητές ΔΕΚΟ, κρατικών τραπεζών, νοσοκομείων κτλ) έστειλαν εμβάσματα στο εξωτερικό την ίδια χρονική περίοδο; Πόσα συνολικά χρήματα έβγαλαν από τη χώρα; Γιατί τους έχετε εξαιρέσει από όλες τις ανακοινώσεις σας, δεδομένου ότι προφανώς πρόκειται για δημόσιους λειτουργούς που επίσης άσκησαν ή ασκούν εξουσία και μάλιστα από θέσεις υψηλής ευθύνης (όχι υπαλληλικές);
5. Από πότε είναι διαθέσιμα στοιχεία για εμβάσματα εξωτερικού στο ΥΠΟΙΚ; Γιατί επελέγη η συγκεκριμένη χρονική στιγμή όπου κλιμακώνεται –αρνητικά για την Συγκυβέρνηση- η δημόσια συζήτηση περί του μισθολογίου των δημοσίων υπαλλήλων; Μήπως για να προκαλέσετε ξανά κοινωνικούς αυτοματισμούς σε βάρος των απλών υπαλλήλων και των δημοσίων υπηρεσιών;
6. Στην περίπτωση που πρόκειται για επικοινωνιακά μεθοδευμένη υπόθεση, θα αναλάβετε τις προσωπικές ευθύνες σας (πολιτικές και όχι μόνο) για τον διασυρμό της Ελληνικής Δημόσιας Διοίκησης στο εξωτερικό και για την απόκρυψη συγκεκριμένων κατηγοριών;
Επισημαίνεται πως σε περίπτωση που δεν δοθούν στη Βουλή όλα τα ζητούμενα στοιχεία (αναλυτικά και ακριβή) θα ζητηθεί ο δικαστικός έλεγχος της υπόθεσης.
Αθήνα, 1.11.2014
H Ερωτώσα Βουλευτής
Μαρίνα Χρυσοβελώνη, Βουλευτής Μαγνησίας

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΙ ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΙΝΑΜΕ ΚΑΙ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΝΟΜΙΖΟΝΤΑΣ (ΟΠΩΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ) ΟΤΙ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ-ΜΑΓΕΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΥΠΝΩΤΙΣΜΕΝΟΙ ΟΤΙ ΜΑΣ ΖΗΤΗΣΟΥΝ.ΔΕΚΑΔΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΝΑΜΕ ΚΑΙ ΛΙΤΡΑ ΑΙΜΑΤΟΣ ΧΥΣΑΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΟΙ ΣΦΑΓΕΙΣ ΜΑΣ [ΜΠΟΕΤΙ ΚΑΙ ΜΙΡΜΠΩ]


Από τις εκδόσεις Άγρα κυκλοφορεί το βιβλίο του Οκτάβ Μιρμπώ με τίτλο, Η απεργία των ψηφοφόρων σε μετάφραση του Ανδρέα Στάικου.

«Ανάμεσα στους κλέφτες και τους δημίους του, έχει τις προτιμήσεις του και ψηφίζει υπέρ του πιο άπληστου ή του πιο αιμοδιψούς. Ψήφισε χθες, θα ψηφίσει αύριο, θα ψηφίζει πάντα. Τα πρόβατα οδηγούνται στο σφαγείο. Είναι σιωπηλά και δεν ελπίζουν τίποτα. Τουλάχιστον όμως δεν ψηφίζουν τον σφαγέα τους ή τον αστό που θα τα καταβροχθίσει. Πιο ζώο από τα ζώα, πιο πρόβατο από τα πρόβατα, ο ψηφοφόρος εκλέγει τον σφαγέα του και επιλέγει τον αστό του. Έκανε τις επαναστάσεις για να κατακτήσει αυτό το δικαίωμα. [...]
Είναι καλό να ονειρεύεσαι. Τα όνειρα καταπραΰνουν την οδύνη. Αλλά να αποκλείσεις τον άνθρωπο από τα όνειρά σου. Όπου άνθρωπος, εκεί και πόνος και μίσος και φόνος. Κυρίως, να θυμάσαι ότι ο άνθρωπος που ζητιανεύει τις ψήφους είναι από το γεγονός αυτό και μόνο ένας άνθρωπος ανέντιμος, διότι, σε αντάλλαγμα της εξουσίας και του πλούτου που απέκτησε χάρη σ’ εσένα, σου υπόσχεται ένα σωρό θαυμάσια πράγματα, τα οποία δεν θα σ’ τα δώσει, και δεν είναι άλλωστε μέσα στις δυνατότητές του να σ’ τα δώσει. Ο άνδρας που εξυψώνεις δεν εκπροσωπεί ούτε την εξαθλίωσή σου ούτε τις επιδιώξεις σου ούτε τίποτα. Εκπροσωπεί μόνο τα δικά του πάθη και τα δικά του συμφέροντα, τα οποία είναι αντίθετα από τα δικά σου».

Ο Οκτάβ Μιρμπώ (1848-1917) ήταν συγγραφέας, κριτικός τέχνης και δημοσιογράφος. Είναι γνωστός στις μέρες μας κυρίως για το μυθιστόρημά του Ημερολόγιο μιας καμαριέρας, που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Λουί Μπουνιουέλ. Λιβελλογράφος που έκανε τους πάντες να τρέμουν, αλλά και νεωτεριστής μυθιστοριογράφος, έγραψε θεατρικά έργα κλασικά και μοντέρνα μαζί. Λογοτεχνικά ανορθόδοξος, πέρα από κατηγοριοποιήσεις, περιφρονούσε σχολές και θεωρίες και έσβηνε μέσα σε όλα τα λογοτεχνικά είδη τη ριζική του αποστροφή προς οτιδήποτε θεσμικό. Βίαια ατομικιστής και αναρχικός, ενσάρκωνε τον κριτικό, δυνητικά ανατρεπτικό διανοούμενο.
Η Απεργία των ψηφοφόρων είναι ένα χρονικό αναρχικής έμπνευσης που δημοσιεύτηκε στις 28 Νοεμβρίου 1888 στην εφημερίδα Le Figaro. Για τον Μιρμπώ, η καθολική ψηφοφορία και η προσφυγή στις εκλογές δεν είναι τίποτε άλλο από μια απάτη στημένη από τους κυρίαρχους, για να αποκτούν φτηνά τη συναίνεση αυτών τους οποίους καταπιέζουν και εκμεταλλεύονται. Καλεί λοιπόν τους ψηφοφόρους να απεργήσουν στις κάλπες και να φερθούν όχι σαν αγελαία πρόβατα αλλά ως πολίτες πνευματικά διαυγείς.
Στα δύο κείμενα που περιλαμβάνονται εδώ, ο Μιρμπώ πραγματεύεται το θέμα της εξουσίας, όχι μόνο για τον τρόπο με τον οποίο ασκείται στο άτομο, αλλά επίσης, και κυρίως, για τον τρόπο που την εσωτερικεύουν και την ενστερνίζονται οι ίδιοι οι κυβερνώμενοι.Στον απόηχο των ευρωεκλογών και στον μεγάλο νικητή της ημέρας, την ΑΠΟΧΗ, που έδειξε σιωπηλά, αμίλητα αλλά περίτρανα ότι το σύστημα δεν μπορεί πάντα να επηρεάζει τον ψηφοφόρο. Και από την άλλη, ο ψηφοφόρος περιφρονεί με τον τρόπο αυτό τους πολιτικούς παντός καιρού, χρώματος, αντιλήψεων, εθνικοτήτων. Η αποχή δείχνει, πέρα από συμψηφισμό, παραίτηση. Ένα αποτέλεσμα που ορίσθηκε από τη μειοψηφία, λοιπόν. Έτσι, μετά τη διαμαρτυρία του «καναπέ» που εδώ στην Κύπρο ξέρουμε πολύ καλά, έχουμε προσθέσει και «τον ψηφοφόρο του καναπέ», που βρίζει τη φαύλη κατάσταση του γενικότερου πολιτικού γίγνεσθαι, προσθέτοντας στο τέλος, μετά από καθετί «στραβό» σ’ αυτή τη χώρα: «Καλά έκανα και δεν ψήφισα». Τα exit poll επαληθεύτηκαν, μαζί μ’ αυτά και το δοκίμιο του Οκτάβ Μιρμπώ «Η απεργία των ψηφοφόρων». Πρόκειται για ένα χρονικό αναρχικής έμπνευσης που δημοσιεύτηκε στις 28 Νοεμβρίου 1888 στην εφημερίδα Le Figaro, αιωνόβιο, που δεν έχει καμιά σημασία αν γράφτηκε πριν από 125 χρόνια: είναι τόσο φρέσκο και διαχρονικό που σκιαγραφεί ακόμα και τις δικές μας μέρες.
Ο Μιρμπώ θεωρεί ότι η καθολική ψηφοφορία και η προσφυγή στις εκλογές δεν είναι τίποτε άλλο από μια απάτη στημένη από τους κυρίαρχους, για να αποκτούν φτηνά τη συναίνεση αυτών τους οποίους καταπιέζουν και εκμεταλλεύονται. Καλεί λοιπόν τους ψηφοφόρους να απεργήσουν στις κάλπες και να φερθούν όχι σαν αγελαία πρόβατα αλλά ως πολίτες πνευματικά διαυγείς:
«Ανάμεσα στους κλέφτες και τους δήμιούς του, έχει τις προτιμήσεις του και ψηφίζει υπέρ του πιο άπληστου ή του πιο αιμοδιψούς. Ψήφισε χθες, θα ψηφίσει αύριο, θα ψηφίζει πάντα. Τα πρόβατα οδηγούνται στο σφαγείο. Είναι σιωπηλά και δεν ελπίζουν τίποτα. Τουλάχιστον όμως δεν ψηφίζουν τον σφαγέα τους ή τον αστό που θα τα καταβροχθίσει. Πιο ζώο από τα ζώα, πιο πρόβατο από τα πρόβατα, ο ψηφοφόρος εκλέγει τον σφαγέα του και επιλέγει τον αστό του. Έκανε τις επαναστάσεις για να κατακτήσει αυτό το δικαίωμα».
Στα δύο κείμενα που περιλαμβάνονται στο μικρό αυτό εγχειρίδιο, ο Μιρμπώ πραγματεύεται το θέμα της εξουσίας όχι μόνο για τον τρόπο με τον οποίο ασκείται στο άτομο, αλλά κυρίως για τον τρόπο που την υιοθετούν και την ενστερνίζονται οι ίδιοι οι κυβερνώμενοι:
«Κυρίως, να θυμάσαι ότι ο άνθρωπος που ζητιανεύει τις ψήφους είναι από το γεγονός αυτό και μόνο ένας άνθρωπος ανέντιμος, διότι, σε αντάλλαγμα της εξουσίας και του πλούτου που απέκτησε χάρη σ’ εσένα, σου υπόσχεται έναν σωρό θαυμάσια πράγματα, τα οποία δεν θα σ’ τα δώσει, και δεν είναι άλλωστε μέσα στις δυνατότητές του να σ’ τα δώσει».