fecoricatura- FECOUTARELLI

fecoricatura- FECOUTARELLI
ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ 11 ΧΡΟΝΩΝ ΔΙΑΒΑΖΑ ΤΙΡΑΜΟΛΑ ΚΑΙ ΕΒΛΕΠΑ ΤΑΙΝΙΕΣ ΔΙΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΠΟΥ[ΟΥΕΣΤΕΡΝ,ΚΩΜΩΔΙΕΣ,ΣΟΥΠΕΡΜΕΝ] & 0ΤΑΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΥΝΕΔΙΑΖΑ ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ,ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ .ΗΜΟΥΝ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ.ΛΙΓΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΩ ΟΧΙ ΟΤΙ ΕΧΩ ΠΑΝΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥΣ ΜΑ ΟΤΙ ΗΜΟΥΝ ΤΡΟΜΕΡΑ ΑΝΙΣΧΥΡΟΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΠΟΥΘΕΝΑ ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΩ.ΕΓΩ ΗΜΟΥΝΑ ΤΟ ΑΥΓΟ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ Η ΠΕΤΡΑ.[ΟΠΩΣ ΠΟΛΥ ΦΥΣΙΚΟ ΕΙΝΑΙ] ΑΥΤΟ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΤΟ ΡΙΞΩ ΣΤΟΝ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟ ΑΡΧΙΖΟΝΤΑΣ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΟΤΙ ΜΗΔΕΝΙΣΤΗΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΒΡΙΣΚΑ.ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΑ.ΤΟ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΒΑΡΑΙΝΟΥΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΣΑ ΔΑΜΟΚΛΕΙΟΣ ΣΠΑΘΗ.ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ.ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΙΑ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ ΠΟΥ ΚΙΝΕΙ ΑΛΛΕΣ ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΔΕΙ ΤΑ ΙΣΑ ΙΣΑ ΟΣΑ ΧΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ.ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΑΠΛΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΠΟΙΕΙ.

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015

GREAT LIBERAL PARTIOTS LUIGI GALEANI.GAETANO BRESSI.DOMENICO ROMAGNONI.CARLO TRESCA..Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΡΝΗ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΟΙ ΝΤΑΒΑΝΤΖΗΔΕΣ..Σε ένα άρθρο του [σε γνωστό σάιτ] ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ περιγράφει το ιστορικό της μεγάλης διαπραγματευσης του 15 τόσο γλαφυρά που σου δονεί τα τρίσβαθα της ψυχης σου.Παραδέχεται την αποτυχία και την ητα της διαπραγμάτευσης τον εξευτελισμό μιάς κύβ..που δεν της αφήσαν ουτε το παραμικρό περιθώριο χάρητος γιατί ήταν η πρώτη μα η πρώτη αριστερή κυβέρνηση στην ευρώπη κι αυτό ήταν κάτι που πλήγωσε τον εγωισμό τών εταίρων και αυτων πού τα θεν ολα δικά τους μη αφηνοντάς μας να φύγουμε απο ενα νόμισμα που οι ίδιοι παραδέχονται πως μπήκαμε κατα λάθος μέςα σε αυτό.Θέλουν να θυσιαστούμε για αυτούς σαν τούς Ελληνες της κατοχης που κάποιοι έκ των οποίων είχαν την αφέλεια να νομίσουν οτι ο ναζισμός ήταν μονόδρομος .Ετσι & τώρα θυσιαζώμαστε για μια πατρίδα άμοιρη που θυσίασε την ελευθερία της στο βωμό του χρήματος.


Eikonokklastes Mhdenistes
Isaac Puente Amestoy (3 June 1896 – 1 September 1936), born in Las Carreras near Biscay, was a Basque physician and Spanish anarchist of a strong anarchist communist bent, who adhered to concerns around birth control, hygiene and sexuality. He promoted anarcho-naturism, and was active in the Confederación Nacional del Trabajo (CNT). He held Malthusian views, and was an advocate of eugenics — which he best saw carried out through increased hygiene, an end to prostitution, and Feminism.[citation needed]
He is best known for his famous and influential pamphlet El comunismo libertario ("Libertarian Communism") published in 1932. This came to be the adopted programme of the CNT at the May 1936 Congress in Zaragoza, just prior to the Spanish Civil War.
Puente was an important propagandist of anarcho-naturism,[1][2] was a militant of both the CNT anarcho-syndicalist trade union and Iberian Anarchist Federation. He published the book El Comunismo Libertario y otras proclamas insurreccionales y naturistas (en:Libertarian Communism and other insurrectionary and naturist proclaims) in 1933, which sold around 100,000 copies,[3] and wrote the final document for the Extraordinary Confederal Congress of Zaragoza of 1936 which established the main political line for the CNT for that year.[4] Puente was a doctor who approached his medical practice from a naturist point of view.[1] He saw naturism as an integral solution for the working classes, alongside Neo-Malthusianism, and believed it concerned the living being while anarchism addressed the social being.[5] He believed capitalist societies endangered the well-being of humans from both a socioeconomic and sanitary viewpoint, and promoted anarcho-communism alongside naturism as a solution.[1]
An active militant, he was involved in a failed uprising in Aragon and La Rioja in 1933 for which he suffered repression. Later, Puente was killed by Francisco Franco's forces during the Spanish Civil War after being arrested and taken Vitoria and later executed in Pancorbo in 1936. The Isaac Puente battalion was named after him.
 
Γι αυτο και ετοιμαζουν χρηματοπιστωτικο ΓΕΓΟΝΝΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΡΙΞΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΤΥΠΟΥ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥ ΚΑΘΩΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΑΝ ΓΙΝΟΥΝ ΕΚΛΟΓΕΣ ΘΑ ΤΗΝ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ ΚΑΙ Ο ΦΑΣΙΣΤΑΣ ΣΟΙΜΠΛΕ ΘΕΛΕΙ ΤΟΥΣ   ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ [[ΚΑΤΑ ΜΑΡΞ]] ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ & ΟΧΙ ΦΥΣΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ.ΕΤΣΙ ΤΟΥΣ ΘΕΛΕΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΤΟΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ. ..ΠΗΓΑΙΝΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΑΝΕ. . [ΔΗΛ.ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ]Ι
«Είμαι 40 ετών. Ρίξτε με εάν θέλετε. Θα με βρείτε και θα με βρίσκετε συνεχώς μπροστά σας» είπε χαρακτηριστικά ο...
tribune.gr
http://www.stokokkino.gr/article/1000000000005399/N-Chomsky-O-SURIZA-kai-oi-PODEMOS-tha-antimetopisoun-to-skliro-prosopo-tou-sustimatos-giati-ksekinisan-taksiko-polemo


Like · ·
  • Eikonokklastes Mhdenistes

    Write a comment...

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΕΣΤΕΛΝΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΞΑΘΛΙΩΝΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

ΕΛΛΗΝΩΝ  ΟΜΑΔΙΚΗ  ΠΕΙΝΑΣ  ΑΠΕΡΓΙΑ  ΕΠΕΤΑΙ  ΤΟ  ΜΑΗ  ΤΟΥ  2015



ΜΝΗΜΟΝΙΟ 'Η....ΠΤΩΧΕΥΣΗ. BIG DEAL....ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ !!!







Ενός εκβιασμού, μύριοι έπονται. Και μετά την «πιστωτική ασφυξία» και τον «ξαφνικό θάνατο» των τραπεζών, οι δανειστές επιστρατεύουν τώρα την «χρηματοδοτική ασφυξία», για να πνίξουν την ελληνική κυβέρνηση: Να την εξαναγκάσουν να εφαρμόσει, τελικά, τα μνημονιακά μέτρα που απέρριψε στο τελευταίο Eurogroup.
Το σχέδιο της ασφυξίας ήρθε να επιβεβαιώσει και το Reuters. «Ο στόχος είναι, να αναγκαστεί ο Αλέξης Τσίπρας να υοθετήσει τις μεταρρυθμίσεις που απέρριψε», δήλωσε στο πρακτορείο Ευρωπαίος αξιωματούχος, προϊδεάζοντας για το νέο σφυροκόπημα που θα δεχθεί η κυβέρνηση έως το τέλος Απριλίου.
Με βάση τον ίδιο αξιωματούχο και τον εν λόγω σχεδιασμό, η χαριστική βολή για την Ελλάδα θα έρθει περίπου σε έναν μήνα: Ακόμη κι αν αποπληρωθεί η δόση στο ΔΝΤ, τον Μάρτιο, η Κυβέρνηση, με άδεια τα ταμεία, θα πρέπει να πληρώσει άλλα 8 δισεκατομμύρια τον Απρίλιο – εκ των οποίων τα 6,5 στην ΕΚΤ.
Κρατώντας όλες τις άλλες στρόφιγγες κλειστές (πωλήσεις εντόκων και επιστροφή κερδών της ΕΚΤ), οι δανειστές θα προβάλουν, τότε, ως μόνη λύση την εκταμειυση μέρους της δόσης των 7 δις. Με την απαρέγκλιτη προϋπόθεση, ότι η ελληνική κυβέρνηση θα υιοθετήσει σκληρά μέτρα λιτότητας.
«Ο στόχος είναι, να ξαναμπεί λάθρα στο τραπέζι το e-mail Χαρδούβελη και το Μνημόνο που απορρίψαμε», λέει χαρακτηριστικά κυβερνητική πηγή, ενώ κύκλοι από τις Βρυξέλλες διαμηνύουν ότι η πρώτη προτεραιότητα θα ήταν μια ριζική παρέμβαση στο Ασφαλιστικό: Κοινώς, μια νέα μείωση στις συντάξεις – επικουρικές ή κύριες – η οποία δεν προβλέπεται, ούτε στην απόφαση του Eurogroup, ούτε στη λίστα Βαρουφάκη.
Εν ολίγοις, η επιδίωξη των πιστωτών είναι, να ξαναμπεί, από την πίσω πόρτα, σε πλήρη ισχύ το Μνημόνιο και να επαναβεβαιωθεί, ως μονόδρομος, σε όλη την Ευρώπη, το δόγμα της λιτότητας…
Πηγή:

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ ΤΟ ΘΕΤΕΙ Ο ΤΖΙΖΕΚ .Η ΑΠΟΙΚΙΑ ΧΡΕΟΥΣ.ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΤΟ ΕΚΒΙΑΣΤΙΚΟ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑ ΕΞΑΠΑΝΤΟΣ ΔΕΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟ ΑΡΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΠΟΥ ΕΣΤΗΣΕ Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΓΙΑ ΝΑ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟΠΑΡΑΓΩΓΙΣΜΟ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟ[ΘΕΜΙΤΟ Η ΑΘΕΜΗΤΟ]..ΕΞ/ΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΩΜΙΚΟ ΠΑΙΓΝΙΔΙ ΠΟΥ ΕΠΑΙΞΑΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΕΞΑΝΑΓΚΑΖΟΝΤΑΣ [ΣΧΕΔΩΝ ΕΒΙΑΣΤΗΚΑ ΤΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΑΥΤΗΣ ΝΑ ΚΗΡΥΞΟΥΝ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΜΕΓΙΣΤΑΝΕΣ ΠΟΥ ΕΠΕΝΔΥΣΑΝ ΣΕ ΑΥΤΕΣ

Μια σημείωση για τον ΣΥΡΙΖΑ: χρεωμένοι ναι, αλλά όχι ένοχοι!
Slavoj Zizek


Η εντύπωση που έχει κανείς από από τα δικά μας ΜΜΕ είναι ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα αποτελείται από  ένα τσούρμο λαϊκιστών εξτρεμιστών που υποστηρίζουν «παράλογα» και «ανεύθυνα» λαϊκιστικά μέτρα. Τίποτα δεν μπορεί να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Είναι, αντιθέτως, η πολιτική της ΕΕ που έχει υπάρξει και συνεχίζει να είναι, καταφανώς παράλογη. Από το 2008, η Ελλάδα έχει αναγκαστεί να πάρει σκληρά μέτρα λιτότητας για να βάλει τα οικονομικά της σε τάξη. Ωστόσο σήμερα, επτά χρόνια αργότερα, αφού η χώρα υπέστη μια τρομακτική οπισθοδρόμηση, τα οικονομικά της Ελλάδας είναι σε ακόμα μεγαλύτερη αναταραχή. Πράγματι, το χρέος της χώρας αυξήθηκε από λίγο πιο πάνω από το 100% του ΑΕΠ στο 175%, και αυτή τη στιγμή ανέρχεται στα 320 δις ευρώ. Αν αυτό δεν είναι παράλογο, τότε αυτή η λέξη δεν έχει πλέον κανένα νόημα. Γιατί, λοιπόν, η ΕΕ κάνει αυτό το πράγμα στην Ελλάδα;

Όπως όλοι γνωρίζουμε, η πολιτική της ΕΕ προς τις υπερχρεωμένες χώρες όπως η Ελλάδα ακολουθεί την τακτική «παράταση και υποκρισία” – παρατείνουμε την περιόδο αποπληρωμής, αλλά προσποιούμαστε ότι όλα τα χρέη τελικά θα αποπληρωθούν. Γιατί, λοιπόν, η μυθοπλασία της αποπληρωμής είναι τόσο επίμονη; Δεν είναι μόνο ότι αυτή η φαντασίωση κάνει την παράταση αποπληρωμής του χρέους πιο εύκολα αποδεκτή στους Γερμανούς ψηφοφόρους. Ούτε ότι ενδεχόμενη διαγραφή του ελληνικού χρέους μπορεί να δώσει αφορμή για παρόμοια αιτήματα εκ μέρους των Πορτογάλων, των Ιρλανδών και των Ισπανών. Ο πραγματικός λόγος είναι απλά ότι αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία δεν θέλουν πραγματικά το χρέος να αποπληρωθεί. Ο πραγματικός στόχος εκείνου που δανείζει χρήματα στον οφειλέτη δεν είναι να πάρει πίσω τα χρωστούμενα με τόκο, αλλά η επ ‘αόριστον διαιώνιση του χρέους που διατηρεί τον οφειλέτη σε θέση μόνιμης εξάρτησης και υποταγής. Μια δεκαετία πριν, η Αργεντινή αποφάσισε να αποπληρώσει το χρέος της προς το ΔΝΤ πριν από την ώρα του (με οικονομική βοήθεια από τη Βενεζουέλα). Η αντίδραση του ΔΝΤ ήταν απρόσμενη: αντί να είναι ευτυχείς που πήραν πίσω τα χρήματά τους, οι κορυφαίοι εκπρόσωποι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου εξέφρασαν την ανησυχία τους ότι η Αργεντινή θα χρησιμοποιήσει τη νεοαποκτηθείσα ελευθερία και οικονομική ανεξαρτησία από διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα για να εγκαταλείψει τη συντηρητική δημοσιονομική πολιτική και να επιδοθεί σε αλόγιστες σπατάλες… Το χρέος είναι ένα μέσο ελέγχου του οφειλέτη, και ως εκ τούτου, αγωνίζεται να διευρυνθεί και να αναπαραχθεί.

Η συνεχιζόμενη πίεση της ΕΕ προς την Ελλάδα να εφαρμόσει μέτραλιτότητας ταιριάζει απόλυτα σε αυτό που η ψυχανάλυση ονομάζει υπερεγώ. Το υπερεγώ δεν είναι ένας καθαρά ηθικός παράγων, αλλά ένας σαδιστικός παράγων, ο οποίος βομβαρδίζει το θέμα με αδύνατα αιτήματα, αντλώντας αισχρή απόλαυση απο την αποτυχία του υποκειμένου να συμμορφωθεί με αυτά. Το παράδοξο με το υπερεγώ είναι ότι, όπως ο Φρόιντ είδε ξεκάθαρα, όσο περισσότερο υπακούμε στις απαιτήσεις του, τόσο περισσότερο αισθανόμαστε ένοχοι. Φανταστείτε ένα φαύλο δάσκαλο ο οποίος αναθέτει στους μαθητές του αδύνατες εργασίες, και στη συνέχεια αποδοκιμάζει σαδιστικά όταν βλέπει το άγχος και τον πανικό τους. Αυτό είναι και το στοιχείο που είναι τόσο τρομερά λάθος με τις απαιτήσεις/εντολές της ΕΕ: δεν δίνει στην Ελλάδα καν μια ευκαιρία – η Ελληνική αποτυχία είναι μέρος του παιχνιδιού.

Σαν να μην έχουν υποφέρει ήδη αρκετά, οι Έλληνες είναι θύματα μιας εκστρατείας που κινητοποιεί τα χαμηλότερα εγωιστικά ένστικτα. Όποτε μιλάνε για διαγραφή μέρους του χρέους, τα δικά μας ΜΜΕ το παρουσιάζουν ως ένα μέτρο που θα πλήξει τους απλούς φορολογούμενους, βάζοντας τους τεμπέληδες και διεφθαρμένους Έλληνες απέναντι στους σκληρά εργαζόμενους απλούς ανθρώπους σε άλλες χώρες. Στη Σλοβενία, τη δική μου χώρα, όσοι εκφράζουν συμπάθεια προς τον ΣΥΡΙΖΑ κατηγορούνταν ακόμη και για εθνική προδοσία … Έτσι, όταν, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κατάρρευσης του 2008, οι μεγάλες τράπεζες κατέστησαν αφερέγγυες, ήταν εντάξει για το κράτος να καλύψει τις απώλειές τους ξοδεύοντας τρισεκατομμύρια (από τα χρήματα των φορολογουμένων φυσικά), αλλά όταν ένας ολόκληρος λαός δυστυχεί, θα πρέπει να καταβάλει το χρέος.

Πώς μπορούμε να βγούμε από αυτό το κολασμένο κύκλο του χρέους και την ενοχής; Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το πέτυχε. Οι δανειστές κατηγορούν ουσιαστικά την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν αισθάνεται τόσες ενοχές όσο θα έπρεπε. Την κατηγορούν για το ότι αισθάνεται αθώα. Αυτό είναι που το κατεστημένο της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκει τόσο ενοχλητικό σχετικά με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ: παραδέχεται το χρέος, αλλά χωρίς ενοχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεφορτώθηκε την πίεση του υπερεγώ. Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών Γιάννης Βαρουφάκης προσωποποιεί τη στάση αυτή στις συναλλαγές του με τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο: ο ίδιος αναγνωρίζει πλήρως το βάρος του χρέους, και υποστηρίζει αρκετά ορθολογικά ότι, δεδομένου ότι η πολιτική της ΕΕ προφανώς δεν λειτούργησε, θα πρέπει να βρεθεί μια άλλη επιλογή. Παραδόξως, αυτό που επανειλημμένα ισχυρίζονται Βαρουφάκης και Τσίπρας είναι ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη ευκαιρία για τους δανειστές να πάρουν τουλάχιστον ένα μέρος των χρημάτων τους πίσω. Ο ίδιος ο Βαρουφάκης αναρωτιέται γιατί οι τράπεζες έριχναν λεφτά στην Ελλάδα και συνεργάζονταν με ένα πελατειακό κράτος, ενώ την ίδια στιγμή όλοι γνώριζαν πολύ καλά πώς είχαν τα πράγματα. Η Ελλάδα δεν θα είχε ποτέ αποκτήσει τόσο μεγάλο χρέος χωρίς τη συνενοχή του Δυτικού κατεστημένου. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει πολύ καλά ότι η κύρια απειλή δεν προέρχεται από τις Βρυξέλλες. Αντιθέτως, κατοικοεδρεύει στην ίδια την Ελλάδα – ένα πελατειακό, διεφθαρμένο Κράτος. Αυτό για το οποίο η Ευρώπη (η γραφειοκρατία της ΕΕ) θα πρέπει να κατηγορηθεί είναι για το ότι, ενώ επικρίνει την Ελλάδα για διαφθορά και αναποτελεσματικότητα του, υποστήριξε την πολιτική δύναμη (Νέα Δημοκρατία) που ενσάρκωνε αυτή τη διαφθορά και την αναποτελεσματικότητα.

Για το λόγο αυτό, το κύριο καθήκον όλων των πραγματικών αριστερών σήμερα να είναι να επιδείξουν πανευρωπαϊκή αλληλεγγύη προς την Ελλάδα, όχι μόνο επειδή η μοίρα της Ελλάδας είναι στα χέρια της Ευρώπης. Εμείς οι Δυτικοευρωπαίοι θέλουμε να βλέπουμε την Ελλάδα ως αποστασιοποιημένοι παρατηρητές που παρακολουθούν τη δεινή κατάσταση της φτωχής χώρας με συμπόνια και συμπάθεια. Ωστόσο, μια τέτοια ‘χαλαρή’ οπτική στηρίζεται σε μια μοιραία ψευδαίσθηση. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα αυτές τις τελευταίες εβδομάδες αφορά όλους μας – διακυβεύεται το μέλλον της Ευρώπης. Έτσι, όταν διαβάζουμε για την Ελλάδα αυτές τις μέρες, θα πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου ότι, όπως λέει το παλαιό ρητό, de te fabula narrator.

Αριστεροί σε όλη την Ευρώπη διαμαρτύρονται πως σήμερα κανείς δεν τολμά να διαταράξει πραγματικά το νεοφιλελεύθερο δόγμα. Το πρόβλημα είναι πραγματικό, φυσικά: τη στιγμή που κάποιος παραβιάζει αυτό το δόγμα, ή μάλλον, τη στιγμή που κάποιος θεωρείται ως πιθανός παράγων που μπορεί να προκαλέσει αυτή τη διαταραχή, τεράστιες δυνάμεις εξαπολύονται εναντίον του. Παρά το γεγονός ότι οι δυνάμεις αυτές εμφανίζονται ως αντικειμενικοί οικονομικοί παράγοντες, στην πραγματικότητα είναι δυνάμεις ψευδαισθήσεων και ιδεολογίας. Αλλά η υλική δύναμή τους είναι ωστόσο εντελώς καταστροφική. Σήμερα είμαστε κάτω από την τεράστια πίεση αυτού που τι θα πρέπει να ονομάσουμε ‘εχθρική προπαγάνδα’. Επιτρέψτε μου να παραθέσω τον Alain Badiou : “Ο στόχος κάθε εχθρικής προπαγάνδας δεν είναι να εξολοθρεύει μια υπάρχουσα δύναμη (η λειτουργία αυτή συνήθως επαφίεται στις αστυνομικές δυνάμεις), αλλά να εξολοθρεύει μια απαρατήρητη δυνατότητα της κατάστασης “. Με άλλα λόγια, η εχθρική προπαγάνδα προσπαθεί να σκοτώσει την ελπίδα: το μήνυμα αυτής της προπαγάνδας είναι η παραιτημένη πεποίθηση ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε, ακόμα και αν δεν είναι ο καλύτερος από όλους τους δυνατούς κόσμους, είναι ο λιγότερο κακός, κατά συνέπεια οποιαδήποτε ριζική αλλαγή θα μπορούσε μόνο να κάνει τα πράγματα χειρότερα.

Κάποιος πρέπει να κάνει την πρώτη κίνηση και να κόψει τον γόρδιο δεσμό του νεοφιλελεύθερου δόγματος. Πράγματι, ας μην ξεχνάμε ότι αυτοί που κηρύττουν αυτό το δόγμα – από τις ΗΠΑ ως τη Γερμανία – το παραβιάζουν ελεύθερα όποτε τους βολεύει. Ο αγώνας του ΣΥΡΙΖΑ πηγαίνει πολύ πιο πέρα ​​από έναν απλό αγώνα για ευημερία. Είναι αγώνας για έναν ολόκληρο τρόπο ζωής, η αντίσταση ενός κόσμου που απειλείται από ταχεία παγκοσμιοποίηση ή μάλλον ενός πολιτισμού με καθημερινές τελετουργίες και τους τρόπους που απειλούνται από μετα-ιστορική εμπορευματοποίηση. Είναι αυτή η αντίσταση συντηρητική; Σήμερα οι mainstream αυτοαποκαλούμενοι  πολιτικά και πολιτισμικά συντηρητικοί δεν είναι πραγματικά συντηρητικοί. Υιοθετώντας πλήρως τη συνεχή αυτο-επανάσταση του καπιταλισμού, θέλουν απλά να την κάνουν πιο αποτελεσματική συμπληρώνοντάς την με κάποιους παραδοσιακούς θεσμούς (θρησκεία, κλπ) ώστε να περιορίσουν τις καταστροφικές συνέπειές της για την κοινωνική ζωή και να διατηρήσουν την κοινωνική συνοχή. Αληθινός συντηρητικός σήμερα είναι αυτός που παραδέχεται πλήρως τις αντιθέσεις και τα αδιέξοδα του παγκόσμιου καπιταλισμού, αυτός που απορρίπτει τον απλό προοδευτισμό, και είναι προσεκτικός απέναντι στη σκοτεινή πλευρά της προόδου.

Αυτός είναι ο λόγος που τρέφω βαθύ σεβασμό για τον αγώνα του ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να υφίσταται, μάς καθιστά όλους ελεύθερους: όλοι γνωρίζουμε ότι όσο ο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει, υπάρχει μια ευκαιρία και για όλους εμάς.
                          

 2005

ΤΕΤΑΡΤΗ, 25 Φεβρουαρίου 2015
Το Ποντίκι Web
Κώστας Γαβράς: Για ιδεολογικούς λόγους η Ευρώπη δεν θέλει να πετύχει ο Τσίπρας
 
Η «συντηρητική» Ευρώπη δεν έχει «κανένα λόγο» να αφήσει τον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα «να επιτύχει» εκτιμά ο κινηματογραφιστής Κώστας Γαβράς σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται σήμερα στην κομμουνιστική εφημερίδα «Λ' Ουμανιτέ».

«Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια συντηρητική Ευρώπη, η οποία δεν έχει κανένα λόγο να αφήσει τον Τσίπρα να επιτύχει, έστω και μόνο για ιδεολογικούς λόγους» δηλώνει ο Ελληνογάλλος σκηνοθέτης.

«Αυτό που συμβαίνει σε τρία ή τέσσερα εκατομμύρια Έλληνες είναι μια τραγωδία. Εγκρίνω τη βούληση του Τσίπρα να βγάλει τη χώρα από τα νύχια της τρόικας» προσθέτει ο σκηνοθέτης.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός «άρχισε να εφαρμόζει τις μεταρρυθμίσεις του. Δεν θα καταφέρει ίσως τα πάντα, αλλά το σημαντικό είναι να κάνει τα πάντα για να τα καταφέρει» συνεχίζει ο 82χρονος κινηματογραφιστής.

Αναφερόμενος στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για τον πολιτισμό, ο Κώστας Γαβράς το χαρακτήρισε «πολύ δίκαιο στον τύπο και την ουσία, προβλέπει δηλαδή μια απαραίτητη κρατική υποστήριξη, αφήνοντας παράλληλα τον πολιτισμό στα χέρια αυτών που τον παράγουν».
 
                 


Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΟΛΑΦΟΣ: Πόσα λεφτά έβγαλαν έξω οι Στουρνάρες, οι Πανταλάκηδες, οι Προβόπουλοι καί λοιποί;

eating like a pig
Διαβάστε επίσης
ΘΕΜΑ: Εμβάσματα εξωτερικού δημοσίων υπαλλήλων και λειτουργών
Σε σημερινό κύριο άρθρο της ηλεκτρονικής έκδοσης του περιοδικού «Der Spiegel» αναπαράγεται η αόριστη αλλά εξαιρετικά δυσφημιστική καταγγελία σας για το «1,5 δις Ευρώ που έστειλαν με εμβάσματα στο εξωτερικό 5.260 δημόσιοι υπάλληλοι»!
Υπενθυμίζεται πως στις 30-10-14 δώσατε σκόπιμα στη δημοσιότητα μια αόριστη περιγραφή της δυσφημιστικής αυτής υπόθεσης για την Δημόσια Διοίκηση. Συγκεκριμένα αποφύγατε να κατονομάσετε ρητά όλες τις κατηγορίες εμπλεκομένων δημόσιων λειτουργών περιοριζόμενοι σε ελλειπτικές αναφορές όπως «γιατροί», «εκπαιδευτικοί» κτλ. Επίσης τα επιμέρους ποσά εμβασμάτων που ανακοινώσατε δεν αθροίζονται σε 1,5 δις Ευρώ αλλά σε ένα ποσό κατά πολύ μικρότερο. Τέλος ασάφειες παραμένουν σε σχέση με την περίοδο αποστολής των εμβασμάτων (από αρχές του 2009 ή του 2010) και με το γιατί δεν συμπεριλαμβάνονται πολιτικά πρόσωπα (υπουργοί, δήμαρχοι κτλ) ή πολιτικά διορισμένα πρόσωπα (γραμματείς υπουργείων, πρόεδροι δημόσιων οργανισμών, διοικητές ΔΕΚΟ, κρατικών τραπεζών, νοσοκομείων κτλ) σε καμία ανακοίνωση σας.
Επειδή η μεθοδευμένη αυτή υπόθεση φαίνεται να αποσκοπεί αποκλειστικά στον συλλογικό διασυρμό των δημοσίων υπαλλήλων και στην συγκάλυψη των ευθυνών άλλων δημόσιων λειτουργών που βολικά χάνονται μέσα στην ανωνυμία, ερωτάσθε:
1. Ποια χρονική περίοδο καλύπτει ο έλεγχος των εμβασμάτων εξωτερικού από το ΥΠΟΙΚ; Να δοθούν ακριβείς ημερομηνίες – χρονολογίες έναρξης και λήξης. Αν όντως τελικά εξαιρέσατε το έτος 2009 γιατί συνέβη κάτι τέτοιο; Συνάδει άραγε με το γεγονός ότι η κλιμάκωση της οικονομικής κρίσης τότε ήταν γνωστή σε συγκεκριμένες μόνο ομάδες ανθρώπων και όχι βέβαια στους καθηγητές του γυμνασίου;
2. Ποιες κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων ή λειτουργών ανήκουν στον «κατάλογο των 5260»; Να δοθούν αναλυτικά και ακριβή στοιχεία (πλήθος ατόμων και συνολικά ποσά εμβασμάτων) ανά κατηγορία μισθοδοτούμενων κάθε υπουργείου (όχι αόριστες περιγραφές του τύπου «γιατροί» ή «καθηγητές», προσδιορίζοντας αν πρόκειται π.χ. για ιατρικό προσωπικό ΑΕΙ) ανεξάρτητα αν υπηρετούν ή αφυπηρέτησαν.
3. Πόσα πολιτικά πρόσωπα (υπουργοί, δήμαρχοι κτλ) έστειλαν εμβάσματα στο εξωτερικό την ίδια χρονική περίοδο; Πόσα συνολικά χρήματα έβγαλαν από τη χώρα; Γιατί τους έχετε εξαιρέσει από όλες τις ανακοινώσεις σας, δεδομένου ότι προφανώς πρόκειται για δημόσιους λειτουργούς που επίσης άσκησαν ή ασκούν εξουσία και μάλιστα από θέσεις υψηλής ευθύνης (όχι υπαλληλικές);
4. Πόσα πολιτικά διορισμένα πρόσωπα (γραμματείς υπουργείων, πρόεδροι δημόσιων οργανισμών, διοικητές ΔΕΚΟ, κρατικών τραπεζών, νοσοκομείων κτλ) έστειλαν εμβάσματα στο εξωτερικό την ίδια χρονική περίοδο; Πόσα συνολικά χρήματα έβγαλαν από τη χώρα; Γιατί τους έχετε εξαιρέσει από όλες τις ανακοινώσεις σας, δεδομένου ότι προφανώς πρόκειται για δημόσιους λειτουργούς που επίσης άσκησαν ή ασκούν εξουσία και μάλιστα από θέσεις υψηλής ευθύνης (όχι υπαλληλικές);
5. Από πότε είναι διαθέσιμα στοιχεία για εμβάσματα εξωτερικού στο ΥΠΟΙΚ; Γιατί επελέγη η συγκεκριμένη χρονική στιγμή όπου κλιμακώνεται –αρνητικά για την Συγκυβέρνηση- η δημόσια συζήτηση περί του μισθολογίου των δημοσίων υπαλλήλων; Μήπως για να προκαλέσετε ξανά κοινωνικούς αυτοματισμούς σε βάρος των απλών υπαλλήλων και των δημοσίων υπηρεσιών;
6. Στην περίπτωση που πρόκειται για επικοινωνιακά μεθοδευμένη υπόθεση, θα αναλάβετε τις προσωπικές ευθύνες σας (πολιτικές και όχι μόνο) για τον διασυρμό της Ελληνικής Δημόσιας Διοίκησης στο εξωτερικό και για την απόκρυψη συγκεκριμένων κατηγοριών;
Επισημαίνεται πως σε περίπτωση που δεν δοθούν στη Βουλή όλα τα ζητούμενα στοιχεία (αναλυτικά και ακριβή) θα ζητηθεί ο δικαστικός έλεγχος της υπόθεσης.
Αθήνα, 1.11.2014
H Ερωτώσα Βουλευτής
Μαρίνα Χρυσοβελώνη, Βουλευτής Μαγνησίας

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΙ ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΙΝΑΜΕ ΚΑΙ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΝΟΜΙΖΟΝΤΑΣ (ΟΠΩΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ) ΟΤΙ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ-ΜΑΓΕΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΥΠΝΩΤΙΣΜΕΝΟΙ ΟΤΙ ΜΑΣ ΖΗΤΗΣΟΥΝ.ΔΕΚΑΔΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΝΑΜΕ ΚΑΙ ΛΙΤΡΑ ΑΙΜΑΤΟΣ ΧΥΣΑΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΟΙ ΣΦΑΓΕΙΣ ΜΑΣ [ΜΠΟΕΤΙ ΚΑΙ ΜΙΡΜΠΩ]


Από τις εκδόσεις Άγρα κυκλοφορεί το βιβλίο του Οκτάβ Μιρμπώ με τίτλο, Η απεργία των ψηφοφόρων σε μετάφραση του Ανδρέα Στάικου.

«Ανάμεσα στους κλέφτες και τους δημίους του, έχει τις προτιμήσεις του και ψηφίζει υπέρ του πιο άπληστου ή του πιο αιμοδιψούς. Ψήφισε χθες, θα ψηφίσει αύριο, θα ψηφίζει πάντα. Τα πρόβατα οδηγούνται στο σφαγείο. Είναι σιωπηλά και δεν ελπίζουν τίποτα. Τουλάχιστον όμως δεν ψηφίζουν τον σφαγέα τους ή τον αστό που θα τα καταβροχθίσει. Πιο ζώο από τα ζώα, πιο πρόβατο από τα πρόβατα, ο ψηφοφόρος εκλέγει τον σφαγέα του και επιλέγει τον αστό του. Έκανε τις επαναστάσεις για να κατακτήσει αυτό το δικαίωμα. [...]
Είναι καλό να ονειρεύεσαι. Τα όνειρα καταπραΰνουν την οδύνη. Αλλά να αποκλείσεις τον άνθρωπο από τα όνειρά σου. Όπου άνθρωπος, εκεί και πόνος και μίσος και φόνος. Κυρίως, να θυμάσαι ότι ο άνθρωπος που ζητιανεύει τις ψήφους είναι από το γεγονός αυτό και μόνο ένας άνθρωπος ανέντιμος, διότι, σε αντάλλαγμα της εξουσίας και του πλούτου που απέκτησε χάρη σ’ εσένα, σου υπόσχεται ένα σωρό θαυμάσια πράγματα, τα οποία δεν θα σ’ τα δώσει, και δεν είναι άλλωστε μέσα στις δυνατότητές του να σ’ τα δώσει. Ο άνδρας που εξυψώνεις δεν εκπροσωπεί ούτε την εξαθλίωσή σου ούτε τις επιδιώξεις σου ούτε τίποτα. Εκπροσωπεί μόνο τα δικά του πάθη και τα δικά του συμφέροντα, τα οποία είναι αντίθετα από τα δικά σου».

Ο Οκτάβ Μιρμπώ (1848-1917) ήταν συγγραφέας, κριτικός τέχνης και δημοσιογράφος. Είναι γνωστός στις μέρες μας κυρίως για το μυθιστόρημά του Ημερολόγιο μιας καμαριέρας, που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Λουί Μπουνιουέλ. Λιβελλογράφος που έκανε τους πάντες να τρέμουν, αλλά και νεωτεριστής μυθιστοριογράφος, έγραψε θεατρικά έργα κλασικά και μοντέρνα μαζί. Λογοτεχνικά ανορθόδοξος, πέρα από κατηγοριοποιήσεις, περιφρονούσε σχολές και θεωρίες και έσβηνε μέσα σε όλα τα λογοτεχνικά είδη τη ριζική του αποστροφή προς οτιδήποτε θεσμικό. Βίαια ατομικιστής και αναρχικός, ενσάρκωνε τον κριτικό, δυνητικά ανατρεπτικό διανοούμενο.
Η Απεργία των ψηφοφόρων είναι ένα χρονικό αναρχικής έμπνευσης που δημοσιεύτηκε στις 28 Νοεμβρίου 1888 στην εφημερίδα Le Figaro. Για τον Μιρμπώ, η καθολική ψηφοφορία και η προσφυγή στις εκλογές δεν είναι τίποτε άλλο από μια απάτη στημένη από τους κυρίαρχους, για να αποκτούν φτηνά τη συναίνεση αυτών τους οποίους καταπιέζουν και εκμεταλλεύονται. Καλεί λοιπόν τους ψηφοφόρους να απεργήσουν στις κάλπες και να φερθούν όχι σαν αγελαία πρόβατα αλλά ως πολίτες πνευματικά διαυγείς.
Στα δύο κείμενα που περιλαμβάνονται εδώ, ο Μιρμπώ πραγματεύεται το θέμα της εξουσίας, όχι μόνο για τον τρόπο με τον οποίο ασκείται στο άτομο, αλλά επίσης, και κυρίως, για τον τρόπο που την εσωτερικεύουν και την ενστερνίζονται οι ίδιοι οι κυβερνώμενοι.Στον απόηχο των ευρωεκλογών και στον μεγάλο νικητή της ημέρας, την ΑΠΟΧΗ, που έδειξε σιωπηλά, αμίλητα αλλά περίτρανα ότι το σύστημα δεν μπορεί πάντα να επηρεάζει τον ψηφοφόρο. Και από την άλλη, ο ψηφοφόρος περιφρονεί με τον τρόπο αυτό τους πολιτικούς παντός καιρού, χρώματος, αντιλήψεων, εθνικοτήτων. Η αποχή δείχνει, πέρα από συμψηφισμό, παραίτηση. Ένα αποτέλεσμα που ορίσθηκε από τη μειοψηφία, λοιπόν. Έτσι, μετά τη διαμαρτυρία του «καναπέ» που εδώ στην Κύπρο ξέρουμε πολύ καλά, έχουμε προσθέσει και «τον ψηφοφόρο του καναπέ», που βρίζει τη φαύλη κατάσταση του γενικότερου πολιτικού γίγνεσθαι, προσθέτοντας στο τέλος, μετά από καθετί «στραβό» σ’ αυτή τη χώρα: «Καλά έκανα και δεν ψήφισα». Τα exit poll επαληθεύτηκαν, μαζί μ’ αυτά και το δοκίμιο του Οκτάβ Μιρμπώ «Η απεργία των ψηφοφόρων». Πρόκειται για ένα χρονικό αναρχικής έμπνευσης που δημοσιεύτηκε στις 28 Νοεμβρίου 1888 στην εφημερίδα Le Figaro, αιωνόβιο, που δεν έχει καμιά σημασία αν γράφτηκε πριν από 125 χρόνια: είναι τόσο φρέσκο και διαχρονικό που σκιαγραφεί ακόμα και τις δικές μας μέρες.
Ο Μιρμπώ θεωρεί ότι η καθολική ψηφοφορία και η προσφυγή στις εκλογές δεν είναι τίποτε άλλο από μια απάτη στημένη από τους κυρίαρχους, για να αποκτούν φτηνά τη συναίνεση αυτών τους οποίους καταπιέζουν και εκμεταλλεύονται. Καλεί λοιπόν τους ψηφοφόρους να απεργήσουν στις κάλπες και να φερθούν όχι σαν αγελαία πρόβατα αλλά ως πολίτες πνευματικά διαυγείς:
«Ανάμεσα στους κλέφτες και τους δήμιούς του, έχει τις προτιμήσεις του και ψηφίζει υπέρ του πιο άπληστου ή του πιο αιμοδιψούς. Ψήφισε χθες, θα ψηφίσει αύριο, θα ψηφίζει πάντα. Τα πρόβατα οδηγούνται στο σφαγείο. Είναι σιωπηλά και δεν ελπίζουν τίποτα. Τουλάχιστον όμως δεν ψηφίζουν τον σφαγέα τους ή τον αστό που θα τα καταβροχθίσει. Πιο ζώο από τα ζώα, πιο πρόβατο από τα πρόβατα, ο ψηφοφόρος εκλέγει τον σφαγέα του και επιλέγει τον αστό του. Έκανε τις επαναστάσεις για να κατακτήσει αυτό το δικαίωμα».
Στα δύο κείμενα που περιλαμβάνονται στο μικρό αυτό εγχειρίδιο, ο Μιρμπώ πραγματεύεται το θέμα της εξουσίας όχι μόνο για τον τρόπο με τον οποίο ασκείται στο άτομο, αλλά κυρίως για τον τρόπο που την υιοθετούν και την ενστερνίζονται οι ίδιοι οι κυβερνώμενοι:
«Κυρίως, να θυμάσαι ότι ο άνθρωπος που ζητιανεύει τις ψήφους είναι από το γεγονός αυτό και μόνο ένας άνθρωπος ανέντιμος, διότι, σε αντάλλαγμα της εξουσίας και του πλούτου που απέκτησε χάρη σ’ εσένα, σου υπόσχεται έναν σωρό θαυμάσια πράγματα, τα οποία δεν θα σ’ τα δώσει, και δεν είναι άλλωστε μέσα στις δυνατότητές του να σ’ τα δώσει».

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

αυτός που ποτέ την εξουσία δε φοβήθη...

Πέθανε ο Μιχάλης Πρωτοψάλτης, ένας αναρχικός που αναζητούσε την υπέρβαση

από ormithiella Παρουσιάζει ο Παύλος

….Άνθρωπος με ευρεία μόρφωση, απόφοιτος της σχολής Μωραΐτη, του Φυσικού του Πανεπιστημίου Αθηνών και της Σχολής Σταυράκου, ήδη από τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης δραστηριοποιήθηκε στο αναρχικό κίνημα της εποχής.

mixalis-protopsaltis

….

Από μικρός σε κινήματα αμφισβήτησης, κινήματα αντιεξουσιαστικά, αναρχικά, «βάνδαλο αριστοκράτη» τον αποκαλούσαν οι δικοί του. Εξέδωσε σπάνια βιβλία. Πέθανε ξαφνικά (20-5-14) μετά από απανωτά εγκεφαλικά επεισόδια, σε ηλικία 56 ετών, ο εκδότης Μιχάλης Πρωτοψάλτης, αφήνοντας μεγάλο κενό στον εκδοτικό-αντιεξουσιαστικό χώρο.
Το 1975 σύχναζε στο πρώτο αναρχικό βιβλιοπωλείο του Τέου Ρόμβου «Οκτάπους», όπου μαζεύονταν λογής περιθωριακοί, καλλιτέχνες, ποιητές, συγγραφείς και άλλοι που ψάχνονταν σε σουρεαλιστικά-ντανταϊστικά κείμενα, διάβαζαν μπιτ λογοτεχνία, γνώριζαν τους Γάλλους καταστασιακούς, τους Provos της Ολλανδίας, εξέταζαν τον Μάη του ’68 και ανέλυαν, με βάση τα κείμενα των αναρχικών συγγραφέων, την ελληνική πραγματικότητα και τα κινήματα της πρωτοπορίας – ειρηνικά και ένοπλα.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 επηρεάζεται από τον κοινωνικό αναρχισμό και την πολιτική οικολογία του Καναδού ελευθεριακού διανοητή Μάρεϊ Μπούκτσιν και εκδίδει το περιοδικό «Ανθη του Κακού» αλλά εκείνο που έκανε αίσθηση πολύ πριν ήταν το περιοδικό «Ο Κόκκορας που λαλεί στο σκοτάδι».
Στο τέλος της ίδιας δεκαετίας ιδρύει με άλλους τους «Οικολόγους Εναλλακτικούς» και κατέρχεται υποψήφιος για το ευρωπαϊκό και το ελληνικό Κοινοβούλιο.
Το 1978-79, ως αυτόνομος, συμμετέχει στις φοιτητικές καταλήψεις.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗΣ
Γνωριστήκαμε εκεί γύρω στο ’78 στο γραφειόσπιτο ενός αναρχικού, του Λεωνίδα Χρηστάκη, που εξέδιδε το εντυπωσιακό για την εποχή «Ιδεοδρόμιο».
Σταματήσαμε να βλεπόμαστε και ξαναβρεθήκαμε όταν εξέδωσε το βιβλίο Yerebatan του Γιάννη Μπουκετσίδη. Το παρουσιάσαμε με τον Περικλή Κοροβέση από τις εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος που ίδρυσε τότε (1998) και έκτοτε βρισκόμασταν στα Εξάρχεια και σε πολλές παρουσιάσεις βιβλίων, που δεν εξέδιδαν κατεστημένοι εκδοτικοί οίκοι: για τον Σπέρα, τον Ασιμο, τον Δαρβέρη, την Κ. Γώγου, την Ούλρικε Μάινχοφ.
Πάθος του ήταν ο Μάρεϊ Μπούκτσιν και μετά από χρόνια κατάφερε να εκδώσει το μνημειώδες έργο του «Οι Ισπανοί αναρχικοί». Οπως μνημειώδεις ήταν και οι τσακωμοί μας για την «υπόσταση» των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων, τα οποία φοβόταν ότι υπέκρυπταν έναν λανθάνοντα (ή και φανερό) εθνικισμό.
Τα τελευταία χρόνια ταλανιζόταν από τη σχέση Δημοκρατίας-Αναρχίας· άλλοτε υπερτερούσε η μια, άλλοτε η άλλη.

Πριν από λίγους μήνες μού πρότεινε να κατέλθουμε στις ευρωεκλογές αφού «ιδρύσουμε» το κόμμα «Αναρχικοί της Ευρώπης»! Το είχε καημό· θεωρούσε ότι θα το αγκάλιαζαν πολλοί από τους ανέσπερους αναρχικούς και λογής ελευθεριακοί.

Επέμενε ότι η ομοσπονδιακή Ευρώπη ήταν αναρχικό όραμα (Προυντόν) και δεν ήθελε να το χαρίσει στους Ευρωπαίους ηγέτες και στους τεχνοκράτες των «ισχυρών» κρατών.

Γλεντζές ολκής· άλλοτε επιθετικός στην κουβέντα κι άλλοτε γλυκύτατος, πάντα παρών στις μικρές εξεγέρσεις και στα εναλλακτικά, αναρχικά στέκια.
«Πώς θα συνδυάσουμε τις έννοιες «κόμμα» και «αναρχία»» τον ρωτούσα. Γελούσε. «Εχει έρθει κι αυτή η ώρα» απαντούσε αμέσως μετά με σοβαρότητα.
Δύο παιδιά, την Εύα και τον Ορφέα, είχε με τις κατά καιρούς συντρόφους του.

Θα λείψουν από την αναρχική γραμματεία τα βιβλία που ήθελε να εκδώσει. Θα λείψει και σε πολλούς από όσους παραμένουμε εν ζωή.

Γιώργος Σταματόπουλος


Σχόλιο Παύλου

Ο Μιχάλης Πρωτοψάλτης θεωρούσε αδιέξοδη την κατάσταση στους “υπαρκτούς αναρχικούς χώρους” και υποστήριζε την εμπλοκή των δρώντων αναρχικών με τους θεσμούς της δημοκρατίας, όχι για την αποδοχή της αλλά για μια μεγάλη μεταλλαγή της και επίσης για την υποκίνηση μιας μεγάλης γενικότερης κοινωνικής αλλαγής.
Η γνώμη μου είναι ότι αυτή η εμπλοκή τελικά θα συμβεί και θα την αγκαλιάσει μεγάλο μέρος αυτών που τοποθετούν τον εαυτό τους στον αναρχικό – αντιεξουσιαστικό χώρο.
Και από αυτήν ακόμη την άποψη η απώλεια του Μιχάλη Πρωτοψάλτη είναι οδυνηρή και δυσαναπλήρωτη

 ΣΑ  ΝΑ  ΒΛΕΠΩ  ΟΧΙ  ΤΟΝ  ΑΔΕΛΦΟ  ΜΟΥ  ΜΑ ΚΑΤΙ  ΠΙΟ ΠΟΛΥ...ΤΟΝ  ΙΔΙΟ  ΜΟΥ  ΤΟΝ  ΕΑΥΤΟ.....






Πέθανε ο άστεγος αναρχικός ποιητής Κορνήλιος Λουλούδης
 
Ο Κορνήλιος Λουλούδης το 1978

Χτες 16 Αυγούστου 2014 στις 2 παρά τέταρτο το μεσημέρι βρέθηκε νεκρός στην οδό Πατριάρχου Γρηγορίου στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών ο παλιός μου φίλος και συγκρατούμενος κατά την περίοδο 1978-1981, που βρισκόμουνα στην φυλακή για πολιτικούς λόγους, Κορνήλιος Λουλούδης. Το έμαθα από την αστυνομία, η οποία βρήκε πάνω του το τηλέφωνό μου. Η αστυνομία έψαχνε για συγγενείς για να αναλάβουν την κηδεία. Μέχρι τώρα δεν έχει βρεθεί κανένας.
Ο Κορνήλιος Λουλούδης τα τελευταία πέντε χρόνια, τουλάχιστον, ήτανε άστεγος και έμενε σε κάποιο ερείπιο στα Εξάρχεια. Δεν είχε στον ήλιο μοίρα και έτρωγε από τα συσσίτια του Δήμου Αθηναίων ή από τα περισσεύματα που του έδινε μια καλή γυναίκα από ένα εστιατόριο των Εξαρχείων. Ποιος ήταν ο Λουλούδης και γιατί γράφω γι αυτόν;
Ο Κορνήλιος Λουλούδης ήταν ένας από τους ποινικούς κρατούμενους που μέσα στη φυλακή γνωρίστηκαν με αναρχικούς της δεκαετίας του 1970, όπως και ο σκοτωμένος από την αστυνομία το 1987 Μιχάλης Πρέκας, ο οποίος ήταν φίλος του Λουλούδη και μέσα στην φυλακή συνεργαζόντουσαν στο φτιάξιμο εργόχειρων για να βρίσκουν λεφτά για τα τσιγάρα τους και τα είδη πρώτης ανάγκης. Εγώ τον γνώρισα από έναν άλλο συγκρατούμενο μου, που ήταν μέσα για ληστεία τράπεζας με ομήρους, τον Θόδωρο Τσουβαλάκη. Ο Λουλούδης τότε ήταν 23 χρονών αλλά είχε γνωρίσει τις φυλακές και τα βασανιστήρια από πολύ μικρότερος, κατά την διάρκεια της εφτάχρονης στρατιωτικής δικτατορίας 1967-1974. Καταγόταν από την Καβάλα, αλλά πολύ μικρός είχε έρθει στην Αθήνα μαζί με την οικογένειά του και η φτώχεια τον οδήγησε στις φυλακές ανηλίκων της οδού Βουλιαγμένης. Το 1982 βρέθηκε στην ίδια φυλακή (φυλακές Πάτρας) μαζί με τον Μιχάλη Πρέκα, τον Θόδωρο Τσουβαλάκη και τον αναρχικό Θόδωρο Πισιμίση, που υπήρξε αυτός που καταδικάστηκε στην μεγαλύτερη ποινή φυλάκισης από τους καταληψίες που συλληφθήκανε κατά την εκκένωση της πρώτης κατάληψης κτιρίου από αντιεξουσιαστές που έγινε στην Αθήνα, της κατάληψης της οδού Βαλτετσίου 60 (αν δεν κάνω λάθος). Μαζί και με άλλους δύο κρατούμενους, τους οποίους είχα γνωρίσει κι εγώ, από τους οποίους ο ένας ήταν από το Ιράκ, ο Λουλούδης, ο Πισιμίσης, ο Τσουβαλάκης και οι άλλοι είχαν κατέβει σε απεργία πείνας. Ο Λουλούδης τότε ήταν ήδη πολιτικοποιημένος και είχε βρει στον αναρχισμό την μόνη κοινωνική θεωρία που δεν τον έβλεπε σαν πολίτη δεύτερης κατηγορίας. Άλλωστε ήταν σκεπτόμενος άνθρωπος και όσο ήταν στην φυλακή έγραφε εκατοντάδες ποιήματα, αρκετά από τα οποία αποτελούσαν σκληρή κριτική για το κοινωνικό σύστημα. Είχε επίσης ταλέντο στο σχέδιο και γι αυτό μαζί με τα ποιήματα ζωγράφιζε και διάφορα έγχρωμα διακοσμητικά σχέδια. Ακόμα και τα γράμματα του ήταν τόσο όμορφα λες και είχαν βγει από μεσαιωνικό χειρόγραφο.
Το 1983, ο Λουλούδης βγήκε για μια ακόμη φορά από την φυλακή και προσπάθησε να επιβιώσει εργαζόμενος σε επαγγέλματα για πρώην φυλακισμένους. Διατήρησε όμως τις επαφές του με τον αναρχικό χώρο και κατά την δεκαετία του 1980 έβγαζε χειρόγραφα περιοδικάκια, όπως «Το κουρδοκέλι», τα οποία το φωτοτυπούσε σε πολλά αντίτυπα και το μοίραζε στα Εξάρχεια. Στον στρατό δεν υπηρέτησε γιατί όταν παρουσιάστηκε γρήγορα κατάφερε να απαλλαγεί για λόγους ψυχικής υγείας. Κάποιες φορές μπήκε στην φυλακή για μικροαδικήματα, όπως τότε που έκατσε ένα μήνα γιατί πιάστηκε χωρίς εισιτήριο και δεν πήγε να πληρώσει το πρόστιμο, όμως τον περισσότερο καιρό ήταν έξω. Όσο ήταν έξω συνέχισε να γράφει ποιήματα που τα κυκλοφορούσε με τα περιοδικάκια του. Εκτός από τα περιοδικάκια που έβγαζε, είχε γνωριστεί και με δημοσιογράφους και είχε κάνει καταγγελίες για τις συνθήκες διαβίωσης στις φυλακές. Τα γραφεία της εφημερίδας «Η Αυγή» ήταν ο χώρος, όπου προτιμούσε να κινείται.
Δεν ήταν, όμως ο άνθρωπος που μπορούσε να στεριώσει σε μια δουλειά. Σε κάποια φάση δούλευε σαν κλητήρας στο δημαρχείο της γενέτειράς του της Καβάλας αλλά απολύθηκε όταν βρήκε την ατζέντα του Δημάρχου και γνωστοποίησε το περιεχόμενο της στους πολιτικούς του αντιπάλους, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί σκάνδαλο. Η ανέχεια τον οδήγησε να επιχειρήσει και μια μεγάλη ένοπλη ληστεία. Μαζί με κάποιον άλλο χτυπήσανε ένα κέντρο διανομής των Ελληνικών Ταχυδρομείων σε κάποια συνοικία του Πειραιά (1998), όμως πιαστήκανε μετά από το ανθρωποκυνηγητό που εξαπέλυσε η αστυνομία. Για αυτήν την ληστεία, πέρα από το άγριο ξύλο που έφαγε από την αστυνομία, έκατσε 7 χρόνια στην φυλακή.
 Νομίζω από εκείνη την φυλάκιση κι έπειτα δεν ξαναμπήκε στη φυλακή. Όμως δεν ξαναδούλεψε κιόλας με συνέπεια να περάσει τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του σε έσχατη ένδεια. Συνέχισε να γράφει ποιήματα και να συχνάζει σε δημοσιογραφικά γραφεία αλλά μόλις πριν λίγους μήνες καταφέραμε και βγάλαμε κάποια από αυτά σε βιβλίο με τον τίτλο «Το μαύρο κουτί της φυλακής». Έζησε αρκετά (1955-2014) για να δει τα ποιήματά του τυπωμένα. Αλλά δεν τον ενδιέφερε πια. Μήνες περάσανε μετά την εκτύπωσή τους μέχρι να τον ξαναβρώ να του τα δώσω. Ήξερε ότι ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για αυτά που αυτός θεωρούσε σημαντικά. Το έβλεπε άλλωστε από την αποτυχία των προσπαθειών μου για να κάνω γνωστό το έργο του, όπως ήταν το μπλογκ «Το μαύρο κουτί της φυλακής» που του είχα φτιάξει. Δεν έπαυε πάντως να πιστεύει στην Αναρχία. Ίσως γιατί αυτή ήταν η μόνη που τον έκανε να αισθάνεται αξιοπρέπεια, οσοδήποτε και διαφορετικός να ήταν ο τρόπος της ζωής του.
Ο Κορνήλιος Λουλούδης, ο άστεγος αναρχικός ποιητής έφτασε επιτέλους στην κορυφή του Γολγοθά του, που ανέβαινε μόνος του όλα αυτά τα χρόνια, όπως έχω ξαναγράψει τόσο παλιά όσο το 1987, στο βιβλίο μου «Το τρελόχαρτο». Δεν πέθανε στον σταυρό αλλά στον δρόμο, όπως πεθαίνουν οι καταραμένοι ποιητές και συγγραφείς, σαν την Κατερίνα Γώγου, τον Θέμο Κορνάρο, τον Λέοντα Τολστόι, στο παρελθόν. Όπως και η Κατερίνα, έτσι κι αυτός μπορεί να επιδίωξε έναν τέτοιο θάνατο από την ταπεινωτική μεταχείριση την οποία επιφυλάσσουν για τους αστέγους στα νοσοκομεία. Ίσως γι αυτό δεν δέχτηκε να βγάλει βιβλιάριο απορίας, όπως τον παρακαλούσα. Πέθανε μόνος του, όπως ήθελε να μένει πάντα, εξαιτίας της αξιοπρέπειας του που τον εμπόδιζε να συνδέει την ζωή του με τις ζωές των άλλων. Στο πρόσωπό του η ελληνική κοινωνία απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι, αν δεν έχει κάποιος λεφτά, αυτός δεν έχει γι αυτήν μεγαλύτερη αξία από ένα αδέσποτο σκυλί. Και για μένα προσωπικά, η ζωή του αστέγου που έζησε ο Λουλούδης και ο θάνατός του στο δρόμο, απόδειξαν πόσο ελάχιστα πράγματα μπόρεσα να κάνω από αυτά που έλεγα στον Λουλούδη για να ελπίσει στην Αναρχία, όταν ήμασταν νέοι, στις πάλαι ποτέ φυλακές της Αίγινας.
Φίλιππας Κυρίτσης


Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

moral anarquista SIVEROV www.lamalatesta.net

La literatura rusa, Los ideales y la realidad
Piotr Kropotkin.
Edición e introducción Ana Muiña. Este libro nació como fruto de la compilación de una serie de conferencias sobre la Edad de Oro (siglo XIX) de la literatura rusa, pronunciadas por el gran pensador Piotr Kropotkin en el Instituto Lowell de Boston, en 1901, y publicadas en 1905. A pesar de tener más de un siglo, este libro se ha mantenido inédito en el Estado español hasta hoy, rescatado por La Linterna Sorda. A la edición original le hemos incorporado una revisión de la traducción, unos esclarecedores textos introductorios, una carta inédita de Kropotkin así como un material gráfico con imágenes y pinturas de los mejores artistas rusos de su época.
Esta joya literaria de Kropotkin –considerado en su tiempo como uno de los máximos especialistas, entre otras diversas materias, sobre la cultura popular y la literatura de su amada tierra: Rusia–

El socialismo y el Estado
Rudolf Rocker. Por otra parte, el socialismo fecundado por el liberalismo llevó lógicamente a la tendencia ideológica de Godwin, Proudhon, Bakunin y sus sucesores. El pensamiento de restringir a un mínimo el campo de acción del Estado contenía en sí el brote de otro pensamiento todavía más amplio: el de superar el Estado totalmente y extirpar de la sociedad humana la voluntad de poder. Si el socialismo democrático ha contribuido muchísimo a refirmar la creencia vacilante en el Estado y tenía que llegar, en su desenvolvimiento, teóricamente, al capitalismo de Estado, el socialismo inspirado por la corriente ideológica del liberalismo condujo en línea recta a la idea del anarquismo, es decir, a la representación de un estado social en que el hombre ya no está sometido a la tutela de un poder superior y en que él mismo regula todas las relaciones entre sí y sus semejantes por el acuerdo mutuo.
Tienes en tus manos «El socialismo y el Estado», fragmento de Nacionalismo y cultura, texto fundamental del pensador anarquista Rudolf Rocker. En este cuadernillo podrás acercarte a una visión simple y clara de la historia del movimiento socialista antes de su división en diversas corrientes, historia que por otra parte nos ofrece un rico análisis de las diferencias entre los distintos pensadores que influyeron en las distintas ramas del movimiento.

Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2014

ΜΗΝ ΥΠΟΤΙΜΑΣ ΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ

ΗΡΘΕ  ΕΔΩ  Ο ΜΑΛΑΚΑΣ  Ο  ΓΙΟΥΝΚΕΡ  ΚΑΙ  ΜΑΣ  ΦΛΟΜΩΣΕ  ΣΤΗΝ  ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ  ΚΑΙ  ΤΗ  ΜΑΛΑΓΑΝΙΑ  ΚΑΙ  ΤΟ  ΨΕΜΑ.ΤΗ  ΣΤΙΓΜΗ  ΠΟΥ  ΟΛΑ  ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ  ΑΠΟ  ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ  ΣΤΟ  ΧΕΙΡΙΣΤΟ.Η  ΤΑΚΤΙΚΗ  ΤΟΥΣ  ΗΤΑΝ  ΠΑΝΤΑ  ΑΥΤΗ ΤΗΣ  ΕΥΡΕΣΗΣ ΤΩΝ  ΕΞΙΛΑΣΤΗΡΙΩΝ  ΘΥΜΑΤΩΝ.ΚΑΙ  ΔΙΚΑΙΩΣ  ΕΙΝΑΙ  ΕΤΣΙ ΓΙΑΤΙ  ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ.ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΟΤΙ  Η  ΕΛΛΑΔΑ  ΠΟΤΕ  ΔΕΝ  ΗΤΑΝ  ΤΟΣΟ  ΔΥΝΑΤΗ  .ΤΟΣΟ  ΔΥΝΑΤΗ  ΠΟΥ  ΤΑ  ΠΑΝΤΑ  ΜΠΟΡΕΙ  ΝΑ  ΔΙΑΛΥΣΕΙ  ΕΠΙΒΑΛΩΜΕΝΗ  ΔΙΑ  ΤΗΣ  ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ  ΤΗΣ.Η  ΑΝΑΛΓΗΤΗ  ΚΑΙ  ΠΑΡΑΝΟΙΚΗ  ΚΑΙ  ΑΔΙΣΤΑΚΤΗ  ΤΑΚΤΙΚΗ  ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΩΝ  ΔΗΜΙΩΝ  ΤΥΠΟΥ  ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ [ΠΟΥ  ΤΟΥΣ  ΔΙΝΟΥΝ  ΜΙΑ ΕΝΤΟΛΗ  ΚΑΙ  ΑΥΤΟΙ  ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ  ΝΑ  ΤΗΝ  ΦΕΡΟΥΝ  ΕΙΣ  ΠΕΡΑΣ  ΤΗΝ  ΕΝΤΟΛΗ  ΑΥΤΗ ΔΙΑΛΕΓΟΥΝ  ΤΗΝ  ΠΙΟ  ΕΠΙΠΟΝΗ  ΜΕΘΟΔΟ  ΩΣ  ΤΗΝ  ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΕΡΗ]-ΘΥΜΙΖΕΙ  ΤΙΣ  ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ  ΤΟΥ  ΧΙΤΛΕΡ. .ΟΤΑΝ Ο ΧΙΤΛΕΡ  ΗΘΕΛΕ  ΝΑ  ΕΜΠΟΔΙΣΕΙ  ΝΑ  ΜΠΟΥΝ  ΟΙ ΣΥΜΑΧΟΙ  ΣΕ  ΜΙΑ  ΠΟΛΗ  ΖΗΤΗΣΕ  ΝΑ ΦΡΑΞΟΥΝ  ΤΟ  ΠΟΤΑΜΙ  ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ  ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ  ΠΛΗΜΙΡΙΣΕΙ  ΚΑΘΙΣΤΩΝΤΑΣ  ΜΕ  ΤΟΝ  ΤΡΟΠΟ  ΑΥΤΟ  ΜΗ  ΕΦΙΚΤΗ  ΤΗΝ  ΔΙΑΒΑΣΗ  ΤΟΥΣ.
-Σ/ΑΥΤΟ  ΚΑΠΟΙΟΣ  ΥΠΟΥΡΓΟΣ  ΤΟΥ  ΑΠΗΝΤΗΣΕ=
[[ΜΑ  ΑΝ  ΓΙΝΕΙ  ΑΥΤΟ  ΤΟΤΕ  ΧΙΛΙΑΔΕΣ  ΚΑΤΟΙΚΟΙ  ΤΗΣ  ΠΕΡΙΟΧΗΣ  ΘΑ  ΠΝΙΓΟΥΝ]]
-ΚΑΙ  Ο  ΧΙΤΛΕΡ  ΑΠΑΝΤΗΣΕ  ΚΥΝΙΚΑ=
[[ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ  Ο  ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ]]
-ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ  Η  ΦΥΣΗ  ΤΟΥ  ΑΝΘΡΩΠΟΥ.ΝΑ  ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ  ΓΙΑ  ΤΙΣ  ΤΥΧΕΣ  ΤΩΝ  ΑΛΛΩΝ  ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ  ΝΑ  ΣΩΣΕΙ  ΤΟ  ΤΟΜΑΡΙ  ΤΟΥ]]
ΑΥΤΟ  ΚΑΝΕΙ  ΚΑΙ  Ο  ΥΠΟΚΡΙΤΗΣ ΓΙΟΥΝΚΕΡ  ΤΗ  ΣΤΙΓΜΗ  ΠΟΥ  ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ  ΝΑ ΣΩΣΕΙ  ΤΟ  ΕΥΡΩ  ΚΑΙ  ΟΧΙ  ΤΗΝ  ΕΛΛΑΔΑ ΟΠΩΣ  ΔΗΛΩΝΕΙ]] 
ΠΙΕΡ ΠΑΟΛΟ ΠΑΖΟΛΙΝΙ - ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ ( ΕΝΑ ΑΝΕΚΔΟ

ΠΙΕΡ ΠΑΟΛΟ ΠΑΖΟΛΙΝΙ - ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ

ΕΝΑ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

PASOLINI PIER-PAOLO
Τιμή Έκδοσης
€39.75
Τιμή Πολιτείας
€5.96
(-85%)
Κερδίζετε €33.79

- Διευκρινίσεις σχετικά με τις τιμές διάθεσης βιβλίων
- Άμεσα διαθέσιμο. Αποστέλλεται κατά κανόνα σε 2-4 εργάσιμες μέρες.

Παρουσίαση

Το καλοκαίρι του 1959, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι ταξίδεψε στις ακτές της Ιταλίας οδηγώντας ένα Fiat Millecento. Το ταξιδιωτικό ημερολόγιο με τίτλο «Το μακρύ ταξίδι της άμμου» δημοσιεύτηκε σε τρεις συνέχειες στο περιοδικό «Successo». Τριάντα χρόνια μετά τον θάνατο του δημιουργού, ο φωτογράφος Φιλίπ Σεκλιέ ανασυνθέτει, μέσα από ασπρόμαυρες φωτογραφίες, το ταξίδι του Παζολίνι. Ο παρών τόμος παρουσιάζει για πρώτη φορά το «Μακρύ ταξίδι της άμμου» στην πλήρη μορφή του, συμπεριλαμβανομένων πολλών αδημοσίευτων αποσπασμάτων και συνοδεύεται από το αρχικό δακτυλογραφημένο κείμενο του Ιταλού δημιουργού. Μέσα από τα χειρόγραφα, τις επιστολές και τις φωτογραφίες του Φιλίπ Σεκλιέ ξαναζούμε τη μοναδική διαδρομή του Παζολίνι στην Ιταλία. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Βραβείο καλύτερης λογοτεχνικής μετάφρασης της ΕΕΜΛ το 2008, για την μετάφραση της Μπουμπουλίνας Νικάκη
Ένα βιβλίο του Πιέρ Πάολο Παζολίνι είναι κάτι το ιερό για κάθε κινηματογραφόφιλο. Ένα βιβλίο με ανέκδοτα κείμενα του είναι πολύτιμο. Ένα ημερολόγιο του μεγάλου Ιταλού δημιουργού, ανέκδοτο μέχρι σήμερα, είναι μια κατάθεση ψυχής.
Το βιβλίο αυτό είναι το προϊόν της έρευνας του Φιλίπ Σεκλιέ, οποίος έχει τραβήξει και τις φωτογραφίες. Ο Σεκλιέ έκανε το ταξίδι που ο Παζολίνι πραγματοποίησε το 1959. Πήγε στα μέρη που αυτός και ένας φωτογράφος, ο Πάολο ντι Πάολο, επισκέφτηκαν για να κάνουν ένα οδοιπορικό το οποίο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Successo», σε συνέχειες. Ο Σεκλιέ ακολουθεί τα πατήματα του Παζολίνι. Οι χώροι και οι τόποι μιλούν μόνοι τους. Τα σημάδια που είχε αφήσει ο Παζολίνι και τα οποία, με έναν μυστηριώδη τρόπο, παρέμειναν μέχρι το 2001, χρονιά που ξεκίνησε το οδοιπορικό-έρευνα ο Σεκλιέ, είναι σαν κομμάτια από μια ταινία, σπαρμένα εδώ και εκεί, τα οποία προκαλούν αυτόν που τα βρίσκει να βρει τη συνέχεια, να φτιάξει το παζλ για να δει την ολοκληρωμένη εικόνα.
Αυτό το ταξίδι είναι σωματικό και πνευματικό συγχρόνως. Αυτός που το κάνει στην αρχή βρίσκει σημάδια και τα αξιολογεί. Στην συνέχεια μπαίνει στο νόημα μιας ιστορίας, αυτής που αυτά τα σημάδια είναι κομμάτια της. Στη συνέχεια τη βιώνει και τότε μπορεί να παραλληλίσει τον εαυτό του με τον Παζολίνι που έκανε την ίδια διαδρομή χρόνια πριν. Αυτό, το τελευταίο, δεν είναι ύβρις ή υπέρμετρος εγωισμός, αλλά μια επακόλουθη πνευματική και σωματική θέση που, πιστεύω, ο ίδιος ο Παζολίνι είχε θελήσει να γίνει. Αλλιώς γιατί να άφηνε αυτά τα σημάδια;
Για παράδειγμα, τα σκόρπια χαρτιά σε ένα δωμάτιο, έτσι που κάποιος τα πετάει όταν φεύγει εσπευσμένα και, σχεδόν, κυνηγημένος. Τρεις λέξεις: «θάνατος», «Όστια», «Νοέμβριος», σε δύο χειρόγραφες σελίδες του Παζολίνι στο ξενοδοχείο Σαβοΐα, όπου είχε μείνει. Η χρονολογία και ο τόπος της δολοφονίας του το 1975. Μια φωτογραφία σε ένα κουρείο, σε ένα κάδρο όπου ο Παζολίνι είναι σε μια αίθουσα περιμένοντας να του δώσουν ένα βραβείο. Σε ένα τοίχο γραμμένο ένα όνομα «Πιερπάολο». Ένας αγώνας ράλι όπου τρέχει ένα Fiat, παρόμοιο με αυτό που έκανε ο Παζολίνι αυτό το ταξίδι. Ένας κεραυνός σταλμένος από τον ουρανό, σα να ήθελε ο Παζολίνι να του δείξει ότι είναι σε καλό δρόμο. Η απώλεια, λόγω κλεψιάς, όλου του υλικού που βρήκε. Μπορεί τώρα να το σκεφτεί όλο βιωματικά. Η ξαδέλφη του Παζολίνι και αυτός ο φωτογράφος, το υλικό μαζεύεται και μπορεί να εκδοθεί.
Όλη αυτή η ιστορία μπορεί να είναι μια ταινία. Είναι τόσο πραγματική και τόσο φανταστική συγχρόνως που μπαίνει μέσα στο ποιητικό. Μπορεί να είναι μια ποιητική επινόηση του Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Ίσως μια διαθήκη του, μια παρακαταθήκη για αυτούς που πίστευαν στο έργο του. Ο Παζολίνι δεν ήταν μόνο σκηνοθέτης. Ήταν, πολύ περισσότερο, διανοητής και φιλόσοφος. Οι ταινίες του προέλεγαν αυτά που το Κομουνιστικό Κόμμα θα έλεγε μετά από μικρό χρονικό διάστημα. Μίλαγαν με ένα φιλοσοφικό τρόπο για το σήμερα και το αύριο, αναφερόμενες στο παρελθόν, με έναν τρόπο άκρως ποιητικό, πλήρως κατανοητό, στην ουσία του, από αυτούς που δεν είχαν ασχοληθεί ποτέ με τέτοια φιλοσοφικά θέματα.
Αυτό το βιβλίο μπορεί να είναι, για κάποιον που έχει δει ταινίες του Παζολίνι, ένα υπόβαθρο για να στεριώσει το θεμελίωμα που ο ίδιος έχει φτιάξει με το κινηματογραφικό και συγγραφικό του έργο. Η μετάφραση της Νικάκη πολύ καλή. Η σελιδοποίηση του βιβλίου εξαιρετική. Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους και σε βάζουν σε αυτό το κλίμα. Καταπληκτική η ιδέα να συνυπάρχει το κείμενο (η μετάφραση) και (φωτογραφημένο) το χειρόγραφο του Παζολίνι. Φωτογραφίες, χειρόγραφο, μετάφραση, όλα αυτά σου δίνουν το εισιτήριο για το ταξίδι στο οποίο σε προσκαλεί ο Παζολίνι.
Γιάννης Φραγκούλης
Η παρουσίαση αυτού του βιβλίου έγινε στην τηλεοπτική εκπομπή Cine Πλάνο, η οποία μεταδίδεται στον τηλεοπτικό σταθμό 902TV, κάθε Πέμπτη στις 11.00 μ.μ. και παρουσιάζεται από τους Κώστα Σταματόπουλο και Γιάννη Φραγκούλη. Αυτή η παρουσίαση έγινε την Πέμπτη 8/11/07.
ΠΙΕΡ ΠΑΟΛΟ ΠΑΖΟΛΙΝΙ - ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΤΑΞΙΔΙ

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

16.10.2013
Ημερολόγιο καλοκαιριού
Από τη Μάρθα Κορινθίου
Τον Αύγουστο του 1959, ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι ταξιδεύει με ένα Fiat Millecento στις ιταλικές ακτές για ένα ταξιδιωτικό ρεπορτάζ που του έχει παραγγείλει το ιταλικό περιοδικό ποικίλης ύλης Successo.
Το Fiat διασχίζει την τυρρηνική ακτή, την Καλαβρία και τη Σικελία, τα παράλια της Αδριατικής. Το 2001, ο φωτογράφος Φιλίπ Σεκλιέ επαναλαμβάνει το ταξίδι και τραβάει μια σειρά ασπρόμαυρων φωτογραφιών. Μαζί με τις επιστολές, τα χειρόγραφα και τις δακτυλογραφημένες σελίδες του Παζολίνι, θα αποτελέσουν το υλικό για Το Μακρύ Ταξίδι της Αμμου.
Τα μάτια του Παζολίνι σαρώνουν το ιταλικό φως, τα σώματα των λουομένων, τις παραθαλάσσιες εγκαταστάσεις. Εστιάζουν στις στάσεις των σωμάτων, στις σκιές, στις αποχρώσεις, στις κηλίδες φωτός. Είναι η καταγραφή ενός χαρακτηριστικού ιταλικού καλοκαιριού. Το κείμενο (κομμένο) δημοσιεύεται σε τρία συνεχόμενα τεύχη και συνοδεύεται από τις φωτογραφίες ενός φωτογράφου που ονομάζεται Πάολο ντι Πάολο. Ο Παζολίνι παρατηρεί το ανάλαφρο ιταλικό καλοκαίρι σαν σκηνοθέτης: «Ενα μακρύ τράβελινγκ στο μόλο του Λέριτσι [...] θα ήταν ταινία από μόνο του». Χειρίζεται το υλικό του σαν ποιητής: «Φτάνω στην Οστια μέσα σε μια καταιγίδα μπλε σαν το θάνατο». Παραμένει, όμως, δημοσιογράφος: Σε ένα χωριό της Καμπανίας, γίνεται μια απονομή με βραβεία της τηλεόρασης και εκείνος γράφει: «Το καθήκον με καλεί να τους πάρω συνέντευξη».
Το Μακρύ Ταξίδι της Αμμου αποτυπώνει το Αμάλφι, το Σαν Ρέμο, την Τεργέστη, τις Συρακούσες πριν από πενήντα χρόνια. Διαβάζοντάς το, όμως, ο νους πετάει σε οποιοδήποτε μεσογειακό καλοκαίρι.
Αλλωστε, η θερινή ευδαιμονία είναι παντού ίδια. Οπως γράφει στην αρχή του ημερολογίου ο Παζολίνι, «είναι ο παρδαλός χείμαρρος της ζωής, που έχει πάθει ασφυξία από την επιθυμία να υπάρχει, με την άμεση έννοια: Δεν έχει σημασία πώς, αλλά απλώς να υπάρχει εδώ, στις υπέροχες παραλίες, ο καθένας ανάλογα με τις δυνατότητές του, να χαρεί το καλοκαίρι, να βάλει τα δυνατά του να είναι ευτυχισμένος –γνήσια ευτυχισμένος– να δει, να τον δουν, μέσα σε μια ερωτική γιορτή».

—To ταξιδιωτικό ημερολόγιο Το Μακρύ Ταξίδι της Αμμου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ηλέκτρα.
  • Ημερολόγιο καλοκαιριού
  • Ημερολόγιο καλοκαιριού

Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Αυτά όλα πού αναφέρω περί μηδενισμού[θεσπίζοντας τον σάν τήν πρωσοπική μού κοσμοθεωρία] εκφράζονται απόλυτα μέσω όσων ο παπούς μου έπαθε-πού δούλεψε σκυλίσια γιά νά οικοδομήσει μία τεράστια αυτοκρατορία γιά νά τού τήν κατασχέσει ό ΝΑΣΕΡ

Εύφημος μνεία

Ο  ΜΑΓΚΑΣ  Ο  ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ  ΑΓΝΟΗΣΕ  ΤΗΝ  ΕΝΤΟΛΗ  ΤΟΥ  ΣΤΡΑΒΟΥΛΙΑΚΑ  ΑΝΘΡΩΠΙΣΚΟΥ{ΠΟΥ  ΛΕΕΙ  ΤΟΝ  ΕΑΥΤΟ  ΤΟΥ  ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ}  ΚΑΙ  ΔΕΝ  ΑΝΟΙΓΕΙ  ΠΟΤΕ  ΤΗΣ  ΚΥΡΙΑΚΗ  ΤΙΣ  ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ  ΤΟΥ{ΑΣΕ  ΠΟΥ  ΕΙΝΑΙ  ΚΑΙ  ΕΝΑΣ  ΥΓΙΗΣ  ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ  ΠΟΥ  ΤΟΥΣ  ΦΟΡΟΥΣ  ΠΟΥ ΤΟΥ  ΑΝΑΛΟΓΟΥΝ  ΤΟΥΣ  ΠΛΗΡΩΝΕΙ

ΟΙ  ΕΛΛΗΝΕΣ  ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ  ΕΙΝΑΙ  ΠΙΑ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ  ΤΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ  ΤΟΥ  ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΕΤΣΙ  ΕΙΝΑΙ  Η  ΖΩΗ
ΒΡΙΖΟΥΜΕ  ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ  ΠΟΥ  ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΝ  ΕΙΣ  ΒΑΡΟΣ  ΗΜΩΝ  ΟΜΩΣ  ΤΟ  ΕΝΣΤΙΚΤΟ  ΤΗΣ  ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ  ΜΑΣ  ΕΞΑΝΑΓΚΑΖΕΙ ΝΑ  ΠΑΡΑΝΟΜΗΣΟΥΜΕ  ΚΑΙ  ΕΜΕΙΣ{ΜΕ  ΤΗ  ΣΕΙΡΑ  ΜΑΣ} ΕΙΣ  ΒΑΡΟΣ  ΚΑΠΟΙΩΝ  ΑΛΛΩΝ {ΕΞαΝΑΓΚΑΖΟΝΤΑΣ ΜΕ  ΤΟΝ  ΤΡΟΠΟ ΑΥΤΟ  ΤΟΝ  ΕΑΥΤΟ  ΜΑΣ  ΝΑ  ΚΑΝΕΙ  ΣΕ  ΑΥΤΟΥΣ  ΟΤΙ  ΔΕΝ  ΘΕΜΕ  ΝΑ  ΚΑΝΟΥΝ  ΑΥΤΟΙ  ΣΕ  ΜΑΣ} ΑΥΤΗ  ΕΙΝΑΙ  Η  ΣΚΛΗΡΗ  ΕΙΚΟΝΑ  ΤΗΣ  ΕΛΛΑΔΑΣ  ΤΟΥ  2014

ΕΙΝΑΙ  ΜΕΓΑΛΟΙ  ΒΛΑΚΕΣ  ΟΣΟΙ  ΛΕΝΕ  ΟΤΙ  ΤΑ  ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΑ  ΕΙΝΑΙ  ΧΕΙΡΩΤΕΡΑ  ΑΠΟ  ΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ.ΤΟ  ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ  ΕΙΝΑΙ  ΤΟ  ΚΑΝΑΛΙ  ΠΟΥ  ΣΕ  ΟΔΗΓΕΙ  ΣΤΟ  ΘΑΝΑΤΟ  ΑΡΑ  ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΩΤΕΡΟ  ΚΑΙ  ΦΟΒΕΡΙΣΤΙΚΟΤΕΡΟ  ΑΠΟ  ΑΥΤΟΝ  ΤΟΝ  ΙΔΙΟ

ΥΠΟΤΑΞΙΑ+ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΤΗΣ  ΛΙΠΟΤΑΞΙΑΣ

ΑΧΡΗΣΤΟΣ=ΑΥΤΟΣ  ΠΟΥ  ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ  ΧΡΙΣΤΟΣ

ΟΤΑΝ  Ο  ΧΟΡΕΥΤΗΣ ΕΧΕΙ  ΦΑΓΟΥΡΕΣ  ΚΑΝΕΙ  ΚΑΛΕΣ  ΦΙΓΟΥΡΕΣ

EIMAI  SΑΝ ΤΟΝ ΣΑΚΕΛΑΡΙΟ
ΟΛΟΙ  ΜΟΥ  ΛΕΝΕ  ΟΤΙ  ΕΙΜΑΙ  ΕΝΑΣ  ΕΛΑΦΡΟΜΥΑΛΟΣ  ΜΠΟΝ  ΒΙΒΕΡ_ΜΑ  ΤΑ  ΕΡΓΑ  ΜΟΥ  ΤΟΥΣ  ΔΙΑΨΕΥΔΟΥΝ  ΔΕΙΧΝΩΝΤΑΣ  ΟΤΙ  ΕΙΜΑΙ  ΚΑΠΟΙΟΣ  ΠΟΥ  ΕΧΕΙ  ΠΟΛΙΤΙΚΗ   ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ & ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ

ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ 219
ΤΙ  ΤΑΙΡΙΑΧΤΟΣ  ΤΙΤΛΟΣ  ΓΙΑ  ΕΝΑ  ΦΙΛΜ  ΠΟΥ  ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ  ΣΕ  ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ  ΑΚΙΝΗΤΩΝ?

ΤΑ  ΠΑΝΤΑ  ΜΑΣ   ΧΩΡΙΖΟΥΝ  ΑΠΟ  ΤΟΥΣ  ΟΛΙΓΑΡΧΕΣ  &  ΤΟ  ΜΟΝΟ  ΠΟΥ  ΜΑΣ  ΕΝΩΝΕΙ  ΕΙΝΑΙ  ΤΙ  ΔΙΚΑΙΩΜΑ  ΨΗΦΟΥ
Η  ΒΟΥΛΗ {ΕΘΝΙΚΗ  ΚΑΙ  ΕΥΡΩΒΟΥΛΗ  ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ  ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΙΚΑ}
ΚΑΙ  ΤΟΟ  ΜΟΝΟ  ΠΟΥ  ΘΑ  ΚΑΝΕΙ  Η  ΤΡΟΙΚΑ  ΤΩΡΑ  ΕΙΝΑΙ  ΝΑ  ΜΗΝ  ΑΦΗΣΕΙ  ΤΟΝ  ΣΤΡΑΒΟΥΛΙΑΚΑ  ΝΑ   ΕΝΔΩΣΕΙ  ΣΤΙΣ  ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ  ΤΟΥ  ΤΣΙΠΡΑ  ΝΑ  ΔΙΩΞΕΙ  ΤΟΝ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ  ΓΙΑΤΙ  ΤΟΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ  ΚΑΘΟΤΙ  ΠΕΙΘΗΝΙΟΣ  ΚΑΙ  ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΜΟΣ  {ΔΕ  ΛΕΕΙ  ΠΟΤΕ  ΟΧΙ}

ΑΥΤΟ  ΕΙΝΑΙ  ΤΟ  ΚΑΛΟ  ΜΕ  ΤΑ  ΚΡΑΤΙΚΑ  ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ
ΣΕ  ΘΕΡΑΠΕΥΟΥΝ  ΠΡΙΝ  ΕΡΘΕΙΣ  ΣΕ  ΑΥΤΑ  ΛΟΓΩ  ΤΗΣ  ΑΡΓΟΠΟΡΙΑΣ  ΤΩΝ  ΡΑΝΤΕΒΟΥ  ΠΟΥ  ΣΟΥ  ΚΛΕΙΝΟΥΝ

ΝΕΑ  ΓΥΨΟΚΡΑΤΙΑ

ΔΕΙΝΟΚΡΑΤΙΑ=ΤΟ  ΑΝΤΙΘΕΤΟ  ΤΗΣ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΕΙΝΑΙ  ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ  ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ  ΤΟ  ΝΑ  ΣΚΕΠΤΕΣΑΙ  ΟΤΙ  ΚΑΛΟΠΕΡΝΑΣ  ΤΗΝ  ΩΡΑ  ΠΟΥ  ΟΙ  ΕΧΘΡΟΙ  ΣΟΥ  ΠΕΙΝΟΥΝ

ΚΟΛΟΠΕΡΝΑΩ=ΤΟ  ΑΝΤΙΘΕΤΟ  ΤΟΥ  ΚΑΛΟΠΕΡΝΑΩ

ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ={{Η  ΕΛΛΑΔΑ  ΕΙΝΑΙ  ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ  ΤΟΠΟΣ}}
_{{ΦΥΣΙΚΑ  ΑΦΟΥ  ΕΣΕΙΣ  ΟΜΟΙ  ΤΗΝ  ΚΟΛΗΣΑΤΕ ΕΒΛΟΓΙά]


.'ΣΕΛΙΝΟ=ΤΟ  ΦΥΤΟ  ΠΟΥ  ΕΥΔΟΚΙΜΕΙ  ΣΤΗ  ΣΕΛΗΝΗ

ΔΙΑΥΛΟΣ=ΔΙΑΒΟΛΟΣ

ΕΙΧΑ  ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ{ΤΟΤΕ} ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ  ΜΕ  ΤΗΝ  ΛΕΝΑ  ΚΑΙ  ΜΕ  ΤΟΝ  ΑΝΤΡΑ  ΤΗΣ. . .ΕΓΩ  ΤΗ  ΓΑΜΟΥΣΑ  ΚΑΙ  Ο  ΑΝΤΡΑΣ  ΤΗΣ  ΓΑΜΟΥΣΕ  ΕΜΕΝΑ. . .ΧΩΡΙΣ  ΝΑ  ΓΝΩΡΙΖΕΙ  ΟΥΤΕ  ΑΥΤΟΣ  ΟΥΤΕ  Η  ΓΥΝΑΙΚΑ  ΤΟΥ  ΑΥΤΗ  ΤΗΝ  ΠΑΡΑΞΕΝΗ  ΤΕΤΡΑΓΩΝΗ  ΣΧΕΣΗ

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ
ΣΤΗ  ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ  ΥΠΗΡΧΕ  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ  ΛΟΓΟΥ  ΚΑΙ  ΕΚΦΡΑΣΗΣ  ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ  ΟΤΑΝ  ΗΣΟΥΝ  ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ  ΜΕΣΑ  ΣΤΑ  ΓΚΟΥΛΑΓΚ

Η  ΡΩΣΙΑ  ΔΕΝ  ΚΑΤΑΝΟΕΙΤΑΙ  ΑΠΟ  ΤΟΝ  ΝΟΥ
ΦΙΟΝΤΟΡ  ΤΙΟΥΤΣΕΦ